Bolivia

Geschiedenis

Bolivia is een presidentiële republiek in Zuid-Amerika. Het wordt volledig omsloten door Brazilië in het noorden en het oosten, Paraguay in het zuidoosten, Argentinië in het zuiden en Chili en Peru in het westen. Vroeger was Bolivia twee keer zo groot en grensde het zelfs aan de Stille Oceaan. In de loop der tijd heeft het land veel gebied verloren aan de buurlanden. Bolivia is qua oppervlakte het vijfde land van Zuid-Amerika en is daarmee ongeveer 26 keer zo groot als Nederland. Het is in Bolivia 5 uur vroeger dan in Nederland.

De eerste bewoners van Bolivia waren tienduizenden jaren geleden van Azië via de Beringstraat naar Zuid-Amerika getrokken. Ook wordt aangenomen dat volkeren vanuit Oceanië met vlotten en boten het vasteland van het Amerikaanse continent hebben bereikt. Na de onafhankelijkheid raakte Bolivia de helft van haar grond kwijt aan naburige landen. Tijdens de salpeter-oorlog met Chili raakte Bolivia een belangrijk stuk land kwijt - het departement Llitoral - dat strategisch grote waarde had, want het was het enige stuk land dat aan de zee grensde. Chili was de oorlog begonnen vanwege de grote voorraden salpeter in dit gebied.

Eén van de wreedste dictators aller tijden in Bolivia was Garcia Meza, die samenwerkte met de nazi Klaus Barbie, in de Tweede Wereldoorlog verantwoordelijk voor de moord op duizenden Joden. Meza wilde zelfs tot een samenwerking komen van de verschillende dictaturen in Zuid-Amerika. Hij had ook grote bemoeienissen in de drughandel en handelde openlijk via het leger in cocaïne met andere landen. In 1982 kwamen de militairen tot inkeer. Het land was volledig bankroet en daarom werd de macht overgegeven aan een burgerregering. De eerste democratische regering sinds tijden was die onder bewind van president Hernan Siles Zuazo. Maar onder zijn leiding nam de schuld, de inflatie en sociale onrust alleen maar toe. In 1984 bedroeg de inflatie van de Boliviaanse munt rond de drie procent per uur, in totaal was er in dat jaar een inflatie van 11.000 procent. Nieuw gedrukte bankbiljetten van 10.000 Pesos waren soms al na één dag niets meer waard.

In 1984 schoot de Verenigde Staten het arme land te hulp. als tegenprestatie werd verlangd dat de VS zich mocht bemoeien met de bestrijding van de drugshandel. Daar kwam echter weinig van terecht, want Bolivia groeide uit tot één van de belangrijkste cocaïneproducenten van de wereld.
In 1985 kwam de inmiddels 80-jarige Estenssoro opnieuw aan de macht. Hij wist enige rust in het land te brengen door decentralisatie van de overheidsuitgaven en het privatiseren van staatsbedrijven. Hierdoor werden veel mijnen gesloten, waardoor de werkloosheid onder de mijnwerkers hoog was.
De vice-president van Estenssoro, Jaime Paz Zamoro, lid van de revolutionaire partij MIR, werd in 1989 president, die het beleid van zijn voorganger doorzette. Vier jaar later (een president mag slechts vier jaar regeren, daarna wordt hij niet herkozen) nam Gonzalo Sanchez de Lozado de macht over, de huidige president van Bolivia.


Geraadpleegde bronnen: