Verenigde Staten

Artikelindex

Het rechtssysteem van Californië

 

3.1 Gearresteerd, wat nu?
Het Amerikaanse strafproces verschilt aanzienlijk van het Nederlandse strafproces. De straffen in de Verenigde Staten zijn hoog en de omstandigheden waarin ze uitgevoerd worden zijn zwaar. De omstandigheden in Californië zijn schokkender dan in enige andere Amerikaanse staat. Gehoorzaam dus de wet!

Er bestaan in de Verenigde Staten verschillen tussen een berechting op federaal (landelijk) en op statelijk niveau. Gewoonlijk wordt een strafzaak behandeld op statelijk niveau in de staat waar het delict is gepleegd. De strafmaat op federaal en statelijk niveau kan verschillen. De gerechtelijke structuur binnen de Verenigde Staten is verder uitgewerkt in paragraaf 3.2.

Indien u wordt verdacht van een strafbaar feit en eveneens wordt gearresteerd, sta er dan op dat de Nederlandse ambassade, of het Nederlandse consulaat, gewaarschuwd worden. De consulaire medewerkers kunnen de achterblijvers in Nederland over uw arrestatie informeren. Wat de consulaire medewerkers NIET kunnen is u uit de gevangenis krijgen.

Voor verdere informatie over wat te doen bij arrestatie in het buitenland kunt u kijken op de website van het Ministerie van Buitenlandse Zaken: Gearresteerd in het buitenland.

3.2 Gerechtelijke structuur
Er is een verschil tussen de gerechtelijke structuur op federaal (landelijk) niveau en op statelijk niveau (hier: Californië). Op federaal niveau bestaan er binnen de Verenigde Staten 94 District Courts en 13 Appeal Courts, deze zijn vergelijkbaar met rechtbanken en gerechtshoven. Er is één U.S. Supreme Court. Rechtszaken die op federaal niveau kunnen worden aangebracht zijn zaken die betrekking hebben op een inbreuk van de U.S. Constitution (grondwet van de Verenigde Staten), zaken met betrekking tot internationaal recht, geschillen tussen twee of meer staten, zaken met betrekking tot faillissement en zaken met betrekking tot ambassadeurs of politici.

De staten binnen de Verenigde Staten hanteren een juryrechtspraak. Dit betekent dat de schuldvraag en soms ook de strafmaat niet door de rechter worden bepaald, maar door een jury die een proportionele afspiegeling van de mensen in de samenleving behoort te zijn.

Er zijn twee soorten jury’s: een petit jury en een grand jury. De petit jury wordt ook wel de trial jury genoemd en bestaat uit 12 willekeurig gekozen mensen. Deze jury woont het hele proces bij, bepaalt of iemand schuldig is of niet en in sommige gevallen zelfs wat voor straf iemand krijgt. De grand jury bestaat eveneens uit 12 leden. Deze jury is slechts betrokken bij de fase vóór het daadwerkelijke proces en dan alleen in strafzaken. Zij bezien de zaak en het bewijs van de openbare aanklager en bepalen of er genoeg bewijs voorhanden is om daadwerkelijk een rechtszaak te beginnen. Grand jury’s zijn bedoeld als extra waarborg, om te voorkomen dat een openbare aanklager alleen op zijn woord moet worden geloofd als hij iemand wil aanklagen.

Voor de algemene structuur van het federale rechtssysteem in de Verenigde Staten kunt u eveneens het hoofdstuk ‘Verenigde Staten’ op de website van PrisonLAW raadplegen. In deze paragraaf zal de statelijke gerechtelijke structuur van Californië uiteen worden gezet.

De meerderheid van de zaken in de rechtbanken van Californië beginnen bij de ‘Trial Courts’, ook wel ‘Superior Courts’ genoemd. De Trial Courts bevinden zich in ieder van de 58 provincies in Californië. Met vestigingen in meer dan 450 locaties behandelen deze rechtbanken civiele, strafrechtelijke en overige zaken.

Het volgende niveau binnen de gerechtelijke structuur van Californië bevindt zich bij de ‘Courts of Appeal’. Dit zijn de gerechtshoven waar hoger beroep kan worden ingesteld tegen beslissingen van rechters bij de Trial Courts. De wetgever heeft de staat Californië geografisch onderverdeeld in zes hoger beroep districten. In elk van de zes districten kan hoger beroep worden ingesteld.

De ‘Supreme Court’ dient als hoogste rechtbank in de staat. De Supreme Court heeft discretionaire bevoegdheid om beslissingen van de Courts of Appeal te herzien. Daarnaast moet de Supreme Court het beroep in iedere zaak herzien wanneer er door een Trial Court de doodstraf is opgelegd.

De Supreme Court bestaat uit zeven rechters die worden aangewezen door de gouverneur van de staat. De beslissingen van de Supreme Court zijn bindend voor alle andere rechtbanken van de staat. De Supreme Court heeft haar hoofdzetel in San Francisco maar doet daarnaast eveneens regelmatig uitspraken in Los Angeles en Sacramento.

3.3 Het strafrecht van Californië
The Penal Code of California’ is het wetboek dat de basis vormt voor de toepassing van het strafrecht in Californië. Het wetboek is in 1872 in zijn originele vorm tot wet verheven, echter na die tijd is het herhaaldelijk geamendeerd en herzien. Het wetboek is opgedeeld in zes ‘Parts’ (delen). Part 1 bestaat uit de definities van de delicten, sancties, verzachtende en verzwarende omstandigheden. Het gaat hierbij dus om een inhoudelijke (materiële) omschrijving van het strafrecht.

Sancties
In Californië wordt het principe van ‘Determinate Sentencing Law’ (van tevoren vastgestelde sancties) gehanteerd. Dit betekent dat als iemand een strafbaar feit heeft begaan dat tot een veroordeling leidt, de rechter een gevangenisstraf van binnen drie vastgestelde termijnen kan opleggen. De zogenaamde ‘high-term’, ‘low-term’ of ‘mid-term’ gevangenisstraf. Een gevangenisstraf van vijf jaar valt dan bijvoorbeeld in de categorie van mid-term gevangenisstraffen. De veroordeelde zit zijn vastgestelde gevangenisstraf uit en wordt daarna vrijgelaten.

Dit principe werkt anders dan in staten die het principe van ‘Indeterminate Sentencing Law’ (niet van tevoren vastgestelde sancties) hanteren. Bij niet- vastgestelde sancties hoor je strafmaten van die worden aangeduid met “twee-tot-vijf jaar” of “tien-tot-twintig jaar”. De gevangenisstraf wordt van tevoren niet vastgesteld.

Voorafgaand aan het jaar 1977 hanteerde Californië een systeem van Indeterminate Sentencing Law. Daarna is het systeem gewijzigd in het principe van vastgestelde sancties. De enige uitzondering hierop in de strafwetgeving van Californië betreffen de zwaarste delicten als moord, poging tot moord en ontvoering voor losgeld. Voor deze delicten wordt nog steeds het Indeterminate Sentencing Law systeem gehanteerd. Een straf voor een van deze zwaarste misdrijven zou kunnen luiden: “25 jaar – tot levenslang”.

De minimum gevangenisstraf voor het begaan van een misdrijf (felony) in Californië bedraagt één jaar. De straffen kunnen oplopen tot een levenslange gevangenisstraf en er kan zelfs de doodstraf worden opgelegd. Overige straffen waartoe men kan worden veroordeeld zijn hoge geldboetes en compensatie aan het slachtoffer. Wanneer iemand is veroordeeld voor een misdrijf moet hij zijn straf volgens de wet uitzitten in een ‘state prison’.2

Overtredingen (misdemeanors) kunnen worden gestraft met een gevangenisstraf tot een maximum van één jaar. Gevangenisstraffen voor het begaan van misdemeanors worden uitgezeten in een zogenaamde ‘county jail’.3 Daarnaast óf in de plaats van een gevangenisstraf kan een geldboete worden opgelegd. Bovendien kunnen er bijkomende straffen worden opgelegd zoals het intrekken van (professionele) vergunningen of licenties.

Zoals uit het voorgaande is gebleken kunnen in Californië tijdelijke en levenslange gevangenisstraffen worden opgelegd. Er kunnen voorts ook voorwaardelijke gevangenisstraffen worden opgelegd. Een voorwaardelijk opgelegde straf wordt ‘probation’ genoemd. Bij de voorwaardelijke straffen wordt altijd een proeftijd opgelegd. ‘parole’ is vervroegde vrijlating nadat er een deel van een gevangenisstraf is uitgezeten. Na het uitzitten van een bepaald gedeelte van de straf kan iemand in aanmerking komen om voor de parole Board te verschijnen. De Parole Board, de gouverneur en de rechter beslissen uiteindelijk of iemand met parole naar buiten mag. In de afgelopen jaren is er een stijgende lijn te ontdekken in het aantal toegekende parole verzoeken. In 2007 zijn er aan 172 personen parole toegekend, in 2008 aan 297 personen, in 2009 aan 454 personen en in 2010 aan 503 personen. Echter, in 2012 waren dit 248 personen. Parole geschiedt altijd onder voorwaarden en toezicht.

De voorwaarden die bij probation en parole worden opgelegd zijn hetzelfde. Deze voorwaarden kunnen omvatten: het regelmatig melden bij de politie, het onthouden van het gebruik van alcohol of drugs, hervatten van school of werkzaamheden, het niet verlaten van je buurt of woonplaats zonder toestemming en het niet schuldig maken aan enige andere strafbare feiten.

Tot slot kan er een taakstraf (community service), huisarrest of andere programma’s die onder toezicht van de reclassering vallen, zoals revalidatie in een afkickkliniek, worden opgelegd. De voorwaarden aan probation en parole kunnen per staat binnen de Verenigde Staten verschillen.

Opgemerkt dient te worden dat bovengenoemde straffen (taakstraffen, voorwaardelijke straffen) niet altijd opgaan voor buitenlandse gedetineerden.

Doodstraf
Zeventien van de vijftig Amerikaanse staten hebben de doodstraf afgeschaft. In 34 van de 50 staten is de doodstraf dus nog een legale straf. De laatste staten die de doodstraf hebben afgeschaft zijn: New Jersey, New Mexico, New York en Connecticut. In alle staten van de Verenigde Staten die de doodstraf hanteren wordt moord als een delict gezien waarvoor de doodstraf kan worden opgelegd.

In Californië wordt de doodstraf nog steeds gehanteerd. Deze is slechts mogelijk door een dodelijke injectie. 724 gedetineerden in Californië zitten op “death row” waar zij in afwachting zijn van de executie van hun doodstraf. Dat is meer dan 20% van de death row gedetineerden in heel Amerika.

Op 7 november 2012 hebben de inwoners van Californië per referendum de afschaffing van de doodstraf verworpen. Volgens het ministerie van Binnenlandse Zaken had ruim 54 % van de inwoners gestemd tegen de afschaffing van de doodstraf. Het wetsvoorstel voor afschaffing van de doodstraf stelde voor om de doodstraf te vervangen voor een levenslange opsluiting, zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating.

In 1972 is de doodstraf tijdelijk afgeschaft geweest nadat het Supreme Court de sanctie ongrondwettelijk had bevonden. Twee jaar later werd de doodstraf toch weer heringevoerd. Sinds die tijd zijn er dertien mensen geëxecuteerd. Op 1 april 2012 zaten in de ‘death row’ van Californië ongeveer 742 mensen. Dit was hiermee de meest dicht bevolkte wachtkamer voor de terdoodveroordeelden van de Verenigde Staten. Florida stond op nummer twee met 407 terdoodveroordeelden.

Vanuit Nederland wordt er aan ter dood veroordeelden in de Verenigde Staten juridische bijstand geboden door de organisatie Reprieve ofwel de Stichting rechtshulp Terdoodveroordeelden. Deze organisatie zet in voor de strijd tegen de doodstraf door middel van case-by-case gericht juridisch werk van advocaten, juristen en studenten. U kunt Reprieve en de Stichting rechtshulp Terdoodveroordeelden vinden via de volgende websites: http://reprieve.nl/ en http://www.terdoodveroordeelden.nl/ .

Delicten
In The Penal Code of California worden diverse gedragingen strafbaar gesteld. Ten eerste zijn er de overtredingen. Als overtredingen (misdeameanors) worden onder andere gekwalificeerd: eenvoudige diefstal (petty theft), insluiping, openbare dronkenschap, drugsbezig, roekeloos rijden en rijden onder invloed.

Als misdrijven (felonies) worden onder andere gekwalificeerd: misdrijven tegen de staat, zedendelicten, verkrachting, aanranding, seksueel misbruik van minderjarigen, mishandeling, diefstal, fraude, witwassen, drugs, misdrijven tegen het leven (o.a. moord en doodslag). Bovenstaande opsomming is niet limitatief en slechts ter indicatie, er zijn nog meer misdrijven die strafbaar worden gesteld in Californië.

3.4 Het strafprocesrecht van Californië
The Penal Code of California’ is het wetboek dat de basis vormt voor de toepassing van het strafrecht in Californië. Het wetboek is in 1872 origineel tot wet verheven, maar na die tijd is het herhaaldelijk geamendeerd en herzien. Het wetboek is opgedeeld in zes ‘Parts’ (delen). Part 2 bestaat uit het procedureel strafrecht. In dit deel wordt omschreven welke autoriteiten welke verantwoordelijkheden en bevoegdheden hebben, hoe het strafproces verloopt, maar ook hoe lang detentieperioden wettelijk gerechtvaardigd zijn.

Algemene bepalingen
Het legaliteitsbeginsel, waarin wordt bepaald dat niemand mag worden bestraft zonder wettelijke bepaling, is in artikel 681 van de Penal Code of California vastgelegd.

Het Openbaar Ministerie heeft het absolute recht om te vervolgen namens de inwoners van Californië (artikel 684). Er zijn verschillende soorten officieren van justitie (prosecuting attorneys). Zo zijn er de ‘district attorneys’, ‘city attorneys’ en ‘city prosecutors’. Deze hebben allen het recht en de plicht om namens de inwoners van Californië misdrijven en overtredingen te vervolgen. Het verschil tussen de officieren van justitie wordt gekenmerkt door de portefeuille die zij onder zich hebben (b.v. zware misdrijven of overtredingen) evenals het gebied (b.v. de stad of provincie) waarin men mag optreden als officier van justitie (artikel 691 onder e).

Het onderzoek ter terechtzitting is openbaar, mondeling en onmiddellijk. Beide partijen moeten in staat worden gesteld om het bewijs aan de kaak te stellen (hoor en wederhoor), artikel 686.

In artikel 689 staat dat niemand veroordeeld kan worden voor een strafbaar feit zonder uitspraak van een jury, welke wordt geaccepteerd door de rechter. In zaken waarbij er afstand is gedaan van een jury of een bekennende verklaring wordt afgelegd, zal de rechter uitspraak moeten doen in de zaak.

De procespartijen kunnen in appèl en cassatie gaan bij de Courts of Appeal en de Supreme Court.

In Part 2 van de Penal Code of California wordt tevens geregeld dat een verdachte in alle fasen van het onderzoek recht heeft op juridische bijstand (artikel 686) en, indien nodig, op een tolk.

Arrestatie
In de Verenigde Staten, maar ook in Californië, kent men een uitgebreide wetgeving rondom de arrestatie. Deze wetgeving wordt ook wel de ‘Miranda’ wetgeving genoemd. De ‘Miranda rights’ zijn in 1966 geïmplementeerd in de Verenigde Staten als gevolg van een uitspraak van de Supreme Court in de zaak Miranda vs. Arizona. Het doel van de Miranda wetgeving is dat verdachten tijdens hun arrestatie het recht moeten hebben om niet te antwoorden op vragen die ten gevolge kunnen hebben dat zij zichzelf beschuldigen.

De Miranda rights houden in dat een verdachte altijd op zijn rechten dient te worden gewezen wanneer hij wordt gearresteerd (in Nederland genaamd: het opleggen van de cautie). Het volgende moet aan een verdachte worden medegedeeld: “je hebt het recht om te zwijgen, alles wat je zegt kan tegen je worden gebruikt in de rechtbank, je hebt recht op een advocaat die aanwezig is bij het verhoor, als je geen advocaat kan betalen krijg je er een toegewezen als je daarom verzoekt, je kunt ten allen tijde deze rechten uitoefenen en besluiten om niet te antwoorden op onze vragen.”

Aan verdachten die de Engelse taal niet machtig zijn moeten de Miranda rights ook worden voorgelezen. De cautie dient dan vertaald te worden en het moet daaruit duidelijk blijken dat de verdachte zijn rechten heeft begrepen.

De Miranda rights worden geciteerd direct nadat een persoon wordt gearresteerd en voordat de verdachte wordt verhoord bij de politie. Wanneer de Miranda rights niet worden geciteerd na een arrestatie kan hetgeen de gearresteerde heeft verklaard gedurende zijn arrestatie in principe niet tegen hem worden gebruikt als bewijs in de rechtszaak.

Voorafgaand aan een arrestatie kunnen eveneens vragen worden gesteld. Indien er wordt geantwoord op deze vragen kunnen deze antwoorden gebruikt worden als bewijs in de rechtszaal.

Zwijgen op antwoorden voorafgaand aan een arrestatie kan verdacht overkomen en deze gedraging kan dan eveneens worden vermeld tijdens de rechtszaak. Als voorbeeld in de Miranda wetgeving is gegeven dat als iemand onschuldig zou zijn, hij/zij redenen zou geven waarom hij/zij het delict niet had begin in plaats van te zwijgen. Het wordt om die reden aangeraden om te zeggen dat er door uw advocaat is geadviseerd om te zwijgen op vragen die worden gesteld buiten zijn aanwezigheid. Dit zou minder verdacht overkomen bij de politie autoriteiten.

In Californië zijn de procedures rondom de arrestatie vastgelegd in artikelen 813 tot en met 829 van de Penal Code.

Binnen 48 uur na de arrestatie dient de verdachte voor een rechter te worden gebracht. Onder bepaalde voorwaarden kan deze periode worden verlengd.

Voorlopige hechtenis
De procedure rondom de voorlopige hechtenis is vastgelegd in de ‘Bail Reform Act’ uit 1984. De procedures die zijn vastgelegd in deze wet gelden voor alle staten binnen Amerika.

Na een arrestatie en nadat het OM te kennen heeft gegeven dat zij de verdachte in voorlopige hechtenis willen houden, moet de politierechter toetsen aan een aantal criteria of een verdachte eventueel vrijgelaten kan worden. In deze toetsing wordt het vluchtgevaar van de betrokkene ingeschat, de verwachting dat een verdachte na vrijlating zal verschijnen op zijn rechtszitting, het eventueel drank- of drugsmisbruik en de veiligheid van andere mensen wanneer een verdachte zal worden vrijgelaten. De voorlopige hechtenis mag alleen plaatsvinden wanneer er een hoorzitting heeft plaatsgevonden.

Een barrière in het systeem rondom de voorlopige hechtenis is het betalen van een borgtocht, ofwel ‘bail’. Volgens dit systeem kan de voorlopige hechtenis worden geschorst indien er een borgsom wordt betaald. Echter, in de praktijk worden zulke hoge bedragen gevorderd door de rechter dat de minder bedeelde mensen sterk worden benadeeld.

Het borgtocht systeem in de Verenigde Staten krijgt veel kritiek en is op het moment steeds meer aan het veranderen. Tegenwoordig zijn er in Californië programma’s waarbij er bepaalde cursussen (b.v. gericht op drugsmisbruik) moeten worden gevolgd in ruil voor een voorwaardelijke schorsing van de voorlopige hechtenis. Hierover meer in paragraaf 4.3.

De strafrechtelijke delicten waarbij er voorlopige hechtenis mag worden opgelegd zijn opgesomd in de Bail Reform Act, paragraaf §3142(f)(1). Denk hierbij aan geweldsdelicten, seksuele delicten, drugs gerelateerde delicten, delicten waarbij er een levenslange gevangenisstraf kan worden opgelegd of indien de verdachte eerder is veroordeeld wegens een drugsdelict.

Als het betreffende delict niet voorkomt op de lijst maar er is wel sprake van vluchtgevaar of belemmering van de rechtsgang dan mag de verdachte eveneens worden vastgehouden in voorlopige hechtenis. Voor alle overige gevallen moet de verdachte vrijgelaten worden.

Er zijn wettelijk geen termijnen vastgelegd omtrent de duur van de voorlopige hechtenis. De rechtbank toetst dit per geval (case-by-case determination). In het licht van alle omstandigheden zal de rechter kijken naar:

- de lengte van de detentie, met inbegrip van de waarschijnlijkheid van de duur van de gevangenisstraf;

- de mate van verantwoordelijkheid door het Openbaar Ministerie van de vertraging van het proces, de complexiteit van de zaak hiermee samenhangend;

- de ernst van het delict;

- de mate of sterkte van het bewijs met betrekking tot het risico voor vlucht en het gevaar voor de gemeenschap.

Er zijn gevallen vanuit de jurisprudentie bekent waarbij een beroep op een schending van het recht op een eerlijk proces zwaar woog nadat een verdachte 30-33 maanden in voorlopige hechtenis had gezeten. Daartegenover stond dat de verdachte verdacht werd van een terroristisch misdrijf en het een zeer complexe zaak betrof. De verdachte werd niet vrijgelaten en de duur van de voorlopige hechtenis was in dit geval gerechtvaardigd (United States v. El-Hage).

In een ander geval had een verdachte 20 maanden in voorlopige hechtenis gezeten, dit woog in zijn ‘voordeel’ om eerder vrijgelaten te worden. Het ging hier om een minder ernstig delict. Zijn recht op een eerlijk proces was geschonden (United States v. Archambault).

Een zaak waarin een verdachte een beroep had gedaan op een onredelijk lange termijn van 2,5 maanden in voorlopige hechtenis werd afgewezen. De rechter had uitgesproken dat dit beroep te voorbarig was gedaan (United States v. Katona).

Gerechtelijke procedure
Rechtszaken in de Verenigde Staten zijn in principe openbaar. Dit is vastgelegd in het Zesde Amendement.

Het verloop van een rechtszaak in de Verenigde Staten verloopt in principe kort samengevat als volgt (artikel 1093 Penal Code of California):

- De bode van de rechtszaal spreekt het delict uit waarvoor er wordt terechtgestaan;

- Vervolgens wordt een ‘opening statement’ gegeven door het Openbaar Ministerie. In sommige staten krijgt de verdediging de gelegenheid om direct na het Openbaar Ministerie zijn ‘opening statement’ te geven. In andere staten krijgt de verdediging de gelegenheid om hun ‘opening statement’ te geven nadat het Openbaar Ministerie zijn is begonnen met een introductie over het voorhanden zijnde bewijs;

- Het Openbaar Ministerie houdt zijn requisitoir waarmee het voorhanden zijnde belastende bewijs wordt besproken. Hierna houdt de verdediging zijn pleidooi, waarmee het eventueel ontlastende bewijs wordt besproken;

- Na het requisitoir en het pleidooi is er ruimte voor repliek en dupliek. Hiermee krijgen zowel het Openbaar Ministerie als de verdediging de gelegenheid om nog iets te zeggen over het voorhanden zijnde bewijs;

- Daarna wordt de zaak voorgelegd aan de jury. Het Openbaar Ministerie begint met zijn argumentatie, waarna de verdediging volgt. Het Openbaar Ministerie krijgt het laatste woord en heeft het recht om na de verdediging nog een standpunt naar voren te brengen;

- Tot slot zal de rechter instructies geven aan de jury met betrekking tot het recht dat toegepast dient te worden op de betreffende zaak. De rechter zal eveneens aan de jury instrueren welk recht hij noodzakelijk acht om toe te passen in het specifieke geval. De jury zal hierna in beraadslaging gaan en doet daarna uitspraak.

Mogelijkheden straftijdverkortingen
Er zijn in de Verenigde Staten van Amerika verschillende mogelijkheden om vervroegd vrij te komen.

Ten eerste is er Parole. Dit is de voorwaardelijke invrijheidstelling.

Nadat er een gedeelte van de straf is uitgezeten kan de gedetineerde een verzoek doen tot voorwaardelijke invrijheidstelling. De specifieke voorwaarden die daaraan worden verbonden kunnen per staat verschillen.

In Californië worden gedetineerden die een levenslange gevangenisstraf (ook wel genoemd een onbepaalde straf van 25 jaar – tot levenslang) opgelegd hebben gekregen eerst voorgelegd (middels een hoorzitting) aan de ‘Board of Parole Hearings’. Zij stellen vast of een gedetineerde geschikt is voor voorwaardelijke invrijheidstelling. Levenslanggestraften worden alleen voorgelegd aan de Board of Parole Hearings wanneer er bij het vonnis een straf mét de mogelijkheid van parole is opgelegd. Niet aan alle levenslang gestraften wordt de mogelijkheid van voorwaardelijke invrijheidstelling geboden. Sommige levenslang gestraften worden veroordeeld zonder de mogelijkheid van parole.

Iedereen die is veroordeeld voor een bepaalde straf (bijvoorbeeld: 5 jaar, 10 jaar etc.) kan in aanmerking komen voor parole wanneer hij/zij is onderzocht door het Department of Corrections and Rehabilitation (reclassering). Er zijn wettelijk geen termijnen vastgesteld omtrent het moment waarop een gedetineerde een verzoek kan indienen tot voorwaardelijke invrijheidstelling. Dit hangt af van het delict, de straf, de bevindingen van de rechter en de reclassering.

Ten tweede kan men in de Verenigde Staten vervroegd vrijkomen door middel van het indienen van een gratieverzoek.

Er zijn verschillende vormen van vervroegde vrijlating die onder de noemer ‘gratie’ kunnen vallen. Pardon is de eigenlijke vorm van gratie. Het gaat hierbij om de kwijtschelding van (een gedeelte van) de straf. Het strafbare feit wordt middels deze actie aan de veroordeelde vergeven. Commutation of Remission is een vorm van strafvermindering waarbij de veroordeelde schuldig blijft aan het delict. Reprieve is de tijdelijke opschorting van de straf, bijvoorbeeld vanwege ziekte.

In de Verenigde Staten kan gratie (‘pardon’) op federaal niveau worden verleend door de President van de Verenigde Staten. Het moet dan gaan om ‘federal offences’, zoals bijvoorbeeld delicten als terrorisme, fraude of andere economische delicten.

De President van de Verenigde Staten oordeelt niet over gratieverzoeken die zijn gepleegd door gedetineerden op ‘state level’. De Gouverneur van iedere staat beslist over deze verzoeken.

De procedure rondom pardon in Californië is vastgelegd in de Penal Code of California, Part 3, titel 6. De Gouverneur van Californië is gerechtigd om pardon te verlenen voor misdrijven en seksueel gerelateerde overtredingen. De gedetineerde die een gratieverzoek wil indienen moet in het bezit zijn van een ‘Certificate of Rehabilitation’ (document van resocialisatie). Dit document kan ingediend worden bij een van de trial courts (ofwel de superior courts) waarna er een hoorzitting zal volgen. Indien de rechtbank oordeelt dat er sprake is van resocialisatie zal het gratieverzoek worden voorgelegd aan de Gouverneur van Californië. De Gouverneur beslist uiteindelijk over het gratieverzoek.

Indien u meer wil weten over bovenstaande regelingen en de voorwaarden die daaraan zijn verbonden kunt u contact opnemen met PrisonLAW.

Referenties: