Verenigde Staten

Artikelindex

Geschiedenis

De eerste ontdekkingsreizigers
De inheemse bevolking op het Amerikaanse continent, waarvan aangenomen wordt dat ze via Azië daar terecht is gekomen, leeft er al zo’n 40.000 jaar. Toen Christopher Columbus in 1492 arriveerde bij een aantal Caribische eilanden, maakte hij als eerste contact met deze bevolking. Op 2 april 1513 kwam de Spaanse ontdekkingsreiziger Juan Ponce de León als eerste Europeaan aan in wat hij ‘La Florida’ noemde. Vele ontdekkingsreizigers volgden en zo ontstonden er Spaanse, Franse, Engelse, Zweedse en Nederlandse gebieden in het continent dat later de Verenigde Staten van Amerika werd. De Zweden raakten al in 1655 hun gebied kwijt aan de Nederlandse kolonisten. De Engels-Nederlandse Oorlogen, ook bekend als de Engelse Zeeoorlogen, zorgden er rond 1674 voor dat de Nederlanders op hun beurt hun gebied kwijtraakten aan de Engelsen. Terwijl de Engelsen met succes een groot deel van het oosten hadden gekoloniseerd, was een groot deel van het middenwesten in handen van de Fransen en het zuidwesten in handen van de Spanjaarden. Toen in 1732 Georgia werd gekoloniseerd door de Engelsen waren de dertien Engelse koloniën die later de eerste Unie zouden vormen een feit.

De oorspronkelijke 13 staten
De spanning tussen de Engelse kolonisten en het moederland in de jaren 60 en 70 van de achttiende eeuw leidde tot de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog, die gevochten werd van 1775 tot 1781. De onafhankelijkheidsverklaring van 4 juli 1776, grotendeels door Thomas Jefferson geschreven, werd aangenomen door vertegenwoordigers van de 13 koloniën. Zij verklaarden zich onafhankelijk van Engeland en verkondigden dat de 13 koloniën soevereine staten waren. De Verenigde Staten van Amerika werden pas in 1783 erkend door Groot-Brittannië. In de eeuw die volgde kochten de Verenigde Staten de overige gebieden waardoor de Verenigde Staten van Amerika hun huidige vorm kregen.


Overheid en politiek

De Verenigde Staten vormen een federatie of statenbond, die bestaat uit 50 deelstaten en een federaal district: Washington DC. De federale grondwet regelt de verdeling van bevoegdheden tussen de centrale overheid en de afzonderlijke staten. De staten hebben grote eigen bevoegdheden, maar de federale regering in Washington DC vormt een overkoepelend en waar nodig aanvullend bestuur.

Scheiding der machten
De Verenigde Staten hebben een representatieve democratie, waarin de scheiding van machten duidelijk is terug te vinden. De wetgevende macht is het Congres. Deze bestaat uit de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. De Senaat heeft 100 zetels, twee voor elke staat. De leden van de Senaat worden gekozen voor 6 jaar. Het Huis van Afgevaardigden bestaat uit 435 leden. Elke staat krijgt het aantal vertegenwoordigers dat in verhouding is met het aantal inwoners van de desbetreffende staat. Wel krijgt iedere staat minstens één zetel. De leden worden gekozen voor 2 jaar. De leden van de Senaat hebben meer bevoegdheden en kunnen bovendien door hun langere termijn van 6 jaar minder snel worden afgerekend op hun stemgedrag. Gezamenlijk hebben zij als Congres onder andere de bevoegdheid federale wetten te maken, verdragen goed te keuren en door middel van het recht van impeachment zittende politici te verwijderen uit de regering.

De uitvoerende macht is de president. Deze wordt niet direct gekozen maar door middel van getrapte verkiezingen. De president is de commander-in-chief van het leger en hij kan zijn veto uitspreken over wetsvoorstellen. De president kiest tevens, met goedkeuring van de Senaat, de leden van het Hooggerechtshof en lagere federale rechtbanken. De rechterlijke macht bestaat uit de federale rechtbanken, de federale gerechtshoven en het Hooggerechtshof (het United States Supreme Court, niet te verwarren met andere Supreme Courts. In de meeste staten wordt de eigen hoogste rechterlijke instantie ook Supreme Court genoemd. Er wordt dan gesproken van, bijvoorbeeld, het Louisiana Supreme Court.)

De federale rechterlijke instanties interpreteren wetten en kunnen wetten vernietigen indien deze onconstitutioneel zijn.


Rechtssysteem 

De federale rechterlijke instanties
Het Amerikaanse rechtssysteem heeft, net als het Nederlandse, de vorm van een piramide. Onderaan staan 94 federale districtsrechtbanken (district courts), daarboven 13 gerechtshoven voor hoger beroep (courts of appeals) en aan de top van de rechterlijke organisatie staat het Hooggerechtshof (United States Supreme Court). De verdeling van districten loopt niet parallel aan de staatsgrenzen (zie afbeelding).

USGrens

De federale rechterlijke instanties houden zich bezig met de afwikkeling van zaken over belastingen, faillissementen en internationale geschillen betreffende handel of diplomatie. Iedere staat heeft echter ook zijn eigen lokale rechterlijke instanties. Een state court heeft jurisdictie over alle zaken die enige connectie hebben met de desbetreffende staat. De state courts houden zich bezig met de afwikkeling van strafzaken, onroerend goed zaken, echtscheidingszaken en conflicten over contracten. Ongeveer 90 procent van de gedetineerden in de Verenigde Staten is door zo’n lokale rechtbank veroordeeld (van de ter dood veroordeelden zelfs 99 procent).

De statelijke rechterlijke instanties
De meeste staten hebben een rechtbank in eerste instantie, een hof voor hoger beroep en een hooggerechtshof. Het verschilt echter per staat hoe deze instanties worden genoemd. De relatie tussen de state courts en de federal courts is erg ingewikkeld. Alhoewel statelijke wetten opzij kunnen worden geschoven als ze in conflict komen met federale wetten, zijn toch state courts niet ondergeschikt aan de federale rechterlijke instanties. Het zijn twee naast elkaar bestaande series van rechterlijke instanties. Het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten kan echter wel definitieve uitspraken van state courts herzien.

Juryrechtspraak
De Verenigde Staten heeft een juryrechtspraak. Dit betekent dat de schuldvraag en soms ook de strafmaat niet door de rechter worden bepaald, maar door een jury die een proportionele afspiegeling van de bevolking hoort te zijn. Er zijn twee soorten jury’s: een petit jury en een grand jury. De petit jury wordt ook wel de trial jury genoemd en bestaat uit 12 willekeurig gekozen mensen. Deze jury woont het hele proces bij, bepaalt of iemand schuldig is of niet en in sommige gevallen zelfs wat voor straf iemand krijgt. De grand jury bestaat eveneens uit 12 leden. Deze jury is slechts betrokken bij de fase vóór het daadwerkelijke proces en dan alleen in strafzaken. Zij beziet de zaak en het bewijs van de openbare aanklager en bepalen of er genoeg voorhanden is om daadwerkelijk een rechtszaak te beginnen. Grand jury’s zijn bedoeld als extra waarborg, om te voorkomen dat een openbare aanklager alleen op zijn woord moet worden geloofd als hij iemand wil aanklagen.

Plea bargain
Een opvallend aspect van het Amerikaanse rechtssysteem is de plea bargain. In strafzaken komt het voor dat de openbare aanklager een afspraak maakt met de advocaat van de verdachte, waarbij de verdachte schuld bekent en akkoord gaat met een voorgestelde gevangenisstraf. Hierbij doet de verdachte afstand van zijn of haar recht op hoger beroep. Een dergelijke overeenkomst wordt getekend voor het daadwerkelijke proces. De rechter is echter niet gehouden aan de afspraken en kan bijvoorbeeld alsnog een hogere straf opleggen bij het uitspreken van het vonnis. Het merendeel van de strafzaken in de Verenigde Staten wordt door middel van een plea bargain afgedaan.

Straffen
Staten mogen zelf bepalen wat voor strafmaat ze hanteren, mits ze zich houden aan het door de federale overheid bepaalde strafminimum. Voor drugsdelicten worden aanzienlijke hogere straffen gehanteerd dan in Nederland. De strafmaat hangt dan mede af van de soort en de hoeveelheid verdovende middelen. Meer dan 80 procent van alle drugsgerelateerde arrestaties zijn voor het in bezit hebben ervan. Uit een onderzoek uit 2002 van het Amerikaanse Bureau of Justice Statistics blijkt dat voor in het bezit hebben van drugs gemiddeld door state courts een gevangenisstraf van 22 maanden wordt opgelegd en dat voor het handelen in drugs gemiddeld een straf van 38 maanden wordt opgelegd. De opgelegde straf en de uiteindelijke tijd in de gevangenis kunnen echter van elkaar verschillen (door bijvoorbeeld goed gedrag).

WOTS
Nederland is lid van het Verdrag inzake de Overbrenging van Gevonniste Personen uit 1983. De Verenigde Staten zijn ook lid van dit verdrag. De Nederlandse wet heet de Wet Overdracht Tenuitvoerlegging Strafvonnissen (WOTS). Op federaal niveau zijn de Verenigde Staten akkoord met dit verdrag. De afzonderlijke staten hebben echter de bevoegdheid om aanvullende eisen te stellen als het gaat om de procedure van overbrenging. Bovendien zijn niet alle staten akkoord met het verdrag. Als iemand in een van deze staten op statelijk niveau wordt berecht, kan hij of zij niet een overbrenging aanvragen. Sommige staten stellen aanvullende eisen, zoals de eis dat een aanvraag pas kan geschieden na één jaar detentie.

Er zijn een aantal basisvoorwaarden waaraan men moet voldoen, wil men in aanmerking komen voor overbrenging naar Nederland.

Die voorwaarden zijn:

  • de gedetineerde moet van Nederlandse afkomst zijn en een aantoonbare band hebben met Nederland;
  • de veroordeling moet onherroepelijk zijn. Alle hoger beroep mogelijkheden moeten zijn afgerond;
  • de Nederlandse en de Amerikaanse autoriteiten moeten met de overbrenging instemmen;
  • het gedeelte van de straf dat nog moet worden uitgezeten, is tenminste zes maanden op het moment van aanvraag;
  • het feit waarvoor de gedetineerde veroordeeld is, moet ook in Nederland strafbaar zijn;
  • de gedetineerde moet schriftelijk verklaren het eens te zijn met de overbrenging.

Gevangenissen

Jail en Prison
In het Amerikaanse gevangeniswezen wordt op statelijk niveau een onderscheid gemaakt tussen een gevangenis (prison) en een huis van bewaring (jail). In een gevangenis zitten over het algemeen mensen die veroordeeld zijn voor een misdrijf waarvoor zij een straf uitzitten van meer dan een jaar. In een huis van bewaring wordt een verdachte vastgehouden voor en tijdens het proces. Bovendien zitten daar de gedetineerden die een straf van minder dan een jaar opgelegd hebben gekregen. De regels en omstandigheden in de verschillende gevangenissen en huizen van bewaring verschillen erg per inrichting en per staat. De grootste gevangenis in de Verenigde Staten is de staatsgevangenis in Louisiana, de Louisiana State Penitentiary, met een populatie van meer dan 5000 gedetineerden.

Naast de hierboven besproken statelijke inrichtingen, zijn er ook federale en militaire gevangenissen.

Leefomstandigheden
Mannen en vrouwen worden in het Amerikaanse gevangeniswezen van elkaar gescheiden. Soms binnen dezelfde inrichting, maar er zijn zelfs inrichtingen waar alleen mannen zitten. Gedetineerden hebben in de gevangenis over het algemeen geen eigen cel, maar delen een cel met een of twee anderen of slapen op een slaapzaal. Alleen ter dood veroordeelden of gedetineerden in een maximum security prison hebben een eigen cel. Vaak moeten gedetineerden werken in de gevangenis. Dat werk kan van alles zijn. In Louisiana bijvoorbeeld werken veel mensen op het land (het gebied van de gevangenis beslaat zo’n 30 vierkante kilometer) en in New Hampshire maken gedetineerden nummerborden (waarop het motto van de staat is gedrukt: live free or die).

Bijna iedere gevangenis heeft een gevangeniswinkel. Daar kan onder andere eten, kleding, rookwaar en schrijfgerei worden gekocht op vastgestelde dagen. In sommige inrichtingen kan er op vastgestelde dagen worden opgegeven wat men uit de winkel wil hebben en dat wordt dan een aantal dagen daarna gebracht.

Contact met de buitenwereld
Een gedetineerde mag bezoek ontvangen. De naam van de bezoeker moet voorkomen op de bezoekerslijst. De regels omtrent bezoek lopen zeer uiteen per gevangenis en huis van bewaring, maar ook per staat. Zo hangt het van de inrichting af hoe vaak en wie er op bezoek mag komen en hoe zo’n bezoek is geregeld. Post ontvangen en versturen mag onbeperkt en de meeste gevangenen schrijven dan ook heel veel. Wel wordt alle post van en aan de gevangenen eerst opengemaakt en bekeken.

Statistieken
Op dit moment zit één op de honderd volwassen Amerikanen in de gevangenis. Dit is het hoogste aantal ter wereld. In de staten Maine, Minnesota en Rhode Island zitten de minste mensen in de gevangenis, in de staten Louisiana, Texas en Mississippi de meeste mensen. Van al deze gedetineerden is ongeveer 9 op de 10 een man.

Californië


californie

1. Algemeen
1.1 Geografische ligging

Californië is een van de vijftig staten van de Verenigde Staten van Amerika. Het ligt van noord naar zuid (grens bij Mexico) uitgestrekt langs de westkust van het land, aan de Stille Oceaan. De hoofdstad is Sacramento, terwijl Los Angeles, San Diego, San Jose en San Francisco de grootste steden zijn.

1.2 Klimaat
Door de enorme oppervlakte en de ligging aan de Stille Oceaan kent Californië sterke verschillen in klimaat. Langs de kust verschillen de klimaten van een mediterraan klimaat (midden en zuiden) tot een zeeklimaat met mist en koude stroming (noorden). Veel gebieden in het binnenland hebben een woestijn- en een steppeklimaat. In de hooggebergten heerst een hooggebergteklimaat met sneeuwval.

1.3 Tijdsverschil
In Californië is het gedurende het gehele jaar 9 uur vroeger dan in Nederland.

1.4 Bevolking
In Californië wonen, volgens de schatting van 2011 van het US Census Bureau, ruim 37,7 miljoen mensen. Californië is daarmee de grootste staat van de Verenigde Staten op het gebied van inwonersaantal. In de hoofdstad (Sacramento) wonen 0,5 miljoen inwoners. In Los Angeles 3,8 miljoen, in San Diego 1,3 miljoen, in San Jose 1 miljoen en in San Francisco 0,8 miljoen inwoners.

Ongeveer 58,8 procent van de inwoners zijn blanke Amerikanen, ongeveer 35,9 procent is Hispanic en naar schatting is 12,3 procent Aziatisch Amerikaans en 6,2 procent Afro-Amerikaans.

1.5 Taal
Er worden in Californië naar schatting meer dan 200 verschillende talen gesproken. Het overgrote deel van de bevolking (58 %) spreekt Engels. Dit is ook de officiële taal van de regering sinds 1986, hoewel vrijwel alle officiële overheidsdocumenten ook beschikbaar zijn in het Spaans. De Spaanse taal wordt naar schatting door 29 % van de bevolking gesproken en komt vooral voor in het Zuiden van Californië. Andere talen die gesproken worden zijn Chinees waaronder Mandarijn, Filipijns, Vietnamees en Koreaans. Deze talen worden vooral gesproken door immigranten.

1.6 Religie
De grootste religie in Californië is de Rooms-Katholieke Kerk. Toch is ongeveer maar twee derde van de inwoners gelovig. Daarmee is de staat minder religieus dan de gemiddelde Amerikaanse staten.

Andere veel voorkomende religies zijn het Christendom, de Islam, het Boeddhisme en het Jodendom.

1.7 Geschiedenis
De eerste bewoners van Californië waren de Indianen. Deze Indiase volkeren waren zeer uiteenlopend politiek georganiseerd. De kustgebieden waren het dichtst bevolkt vanwege de mogelijkheid om te vissen en te jagen.

Vanaf 1821 behoorde het gebied bij het in dat jaar onafhankelijk geworden Mexico.

De eerste groepen Amerikanen arriveerden pas in 1841 in Californië. Al in 1846 kwamen een groep Amerikaanse kolonisten in opstand tegen de Mexicanen en ze richtten een onafhankelijke republiek op. De Amerikaanse kolonisten gebruikten hiervoor een vlag met een grizzlybeer er op. De grizzlybeer is tegenwoordig nog steeds afgebeeld op de officiële vlag van de staat Californië. Amerikaanse troepen kwamen in dat zelfde jaar (1846) het gebied binnen en de Mexicaanse Oorlog brak uit. In 1948 stond Mexico het gehele gebied af aan de Verenigde Staten.

In 1848 werd er goud gevonden in Californië, wat in 1849 leidde tot de Gold Rush. Er kwamen zo veel immigranten naar het gebied om goud te zoeken dat Californië al in 1850 voldoende inwoners had om officieel een Amerikaanse staat te worden. Politieke initiatieven leidden tot het opstellen van een grondwet en de toelating van Californië als de 31e staat van de Verenigde Staten.

Tussen 1863 en 1869 werd door twee spoorwegmaatschappijen een spoorweg door de Sierra Nevada aangelegd. De aangelegde Transcontinental Railroad verbond Californië per spoor met het oosten van de Verenigde Staten en verkortte de reistijd van een paar maanden tot een paar dagen. Dit leidde tot een versnelde groei van de staat van 560.000 mensen in 1870 tot bijna anderhalf miljoen mensen in 1900.

In 1906 vond de Great Earthquake, de Grote Aardbeving, plaats in San Francisco. Hierdoor stierven meer dan 3.000 mensen en ruim 300.000 mensen werden dakloos. Ondanks deze ramp bouwde men de stad snel weer op en Californië bleef maar door groeien.

De aantrekkingskracht van Californië werd versterkt door de opkomst van de filmindustrie in Hollywood vanaf 1908. In de loop van de 20e eeuw kreeg de staat het imago van zee, zon, strand en surfen. Ondertussen kwam in de jaren 30 van de 20e eeuw een nieuwe stroom immigranten op gang toen duizenden mensen uit de Dust Bowl, droogte en stofstormen uit de centrale staten van de Verenigde Staten, naar Californië kwamen op zoek naar werk.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog (1942) liet president Roosevelt honderdduizenden Japanse inwoners van Californië in concentratiekampen opsluiten. De daaropvolgende rechtszaken vormden de aanleiding voor de Civil Rights Act van 1964, die alle Amerikaanse burgers gelijke rechten gaf.

Tussen 1941 en 1962 was het bevolkingsaantal van Californië geëxplodeerd van 9 miljoen naar 22 miljoen, een groei die ook daarna doorzette. Tegen de jaren '80 was Californië de staat met de meeste inwoners in de VS. De staat was in politiek en economisch opzicht enorm gegroeid. Echter, deze groei kwam niet zonder problemen. Er ontstonden bijvoorbeeld sociale en etnische spanningen in achtergestelde migrantenwijken en daarnaast ontstonden er veel smog- en fileproblemen.

In 1994 was Californië een van de eerste staten die de ‘Three strikes-wetgeving’ invoerde. De wet bepaalt dat rechters altijd een levenslange gevangenisstraf dienen op te leggen als een verdachte voor de derde maal schuldig wordt bevonden aan een misdrijf.

De economische groei duurde voort in de laatste decennia van de 20e eeuw. Echter, in 2009 dreigde de staat failliet te gaan door een overheidstekort. De politiek bleek verdeeld maar uiteindelijk werd een faillissement voorkomen doordat Democratische en Republikeinse politici op het laatste moment een overeenkomst wisten te bereiken. De financiële problemen van de staat zijn daarmee niet over. Het overheidstekort loopt elk jaar op en de economische vooruitzichten zijn niet meer zo rooskleurig.

1.8 Politieke structuur
Californië wordt geregeerd als een republiek met een duidelijke scheiding der machten. De wetgevende macht bestaat uit twee kamers van afgevaardigden, een lagerhuis en een hogerhuis ofwel senaat. De uitvoerende macht ligt bij de gouverneur, die elke vier jaar door de bevolking wordt verkozen. Op dit moment is Jerry Brown de gouverneur van Californië. Zoals in vrijwel alle staten van de Verenigde Staten is de wetgeving van Californië gebaseerd op de Britsecommon law.

Californië heeft een eigen grondwet. Deze kan worden aangepast via referenda. Zowel de gouverneur, de beide kamers van afgevaardigden en het volk kunnen (door middel van een petitie) het initiatief tot een referendum nemen.

Referenties:
Wikipedia. Geraadpleegd via www.wikipedia.org
US Census Bureau. Geraadpleegd via www.census.gov


Internationale verdragen en geldende mensenrechten

In de Verenigde Staten worden mensenrechten nog steeds geschonden in de oorlog tegen het terrorisme. Het detentiecentrum op Guantánamo Bay, waar vermeende terroristen worden vastgehouden, is nog steeds niet gesloten. In 35 van de 50 Staten wordt nog de doodstraf gehanteerd. De Verenigde Staten hebben het Verdrag voor de Rechten van het Kind niet geratificeerd, als enige land samen met Somalië.1 In 2005 hebben de Verenigde Staten zich teruggetrokken van de verplichte jurisdictie van de ICJ (International Court of Justice).

Momenteel zijn de Verenigde Staten van Amerika verdragspartij bij onder andere de volgende internationale mensenrechtenverdragen: het Internationaal Verdrag inzake Burgerlijke en Politieke Rechten (ondertekend in 1977 en geratificeerd in 1992), TheUnited Nations Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (ondertekend in 1988 en geratificeerd in 1994), The American Convention on Human Rights is ondertekend door de Verenigde Staten (1977) maar nog niet geratificeerd.

2.1 Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten (IVBPR)
Het IVBPR is geratificeerd door de Verenigde Staten van Amerika. Dit betekent dat dit verdrag een directe werking heeft in het recht van de Verenigde Staten. In het IVBPR worden diverse rechten en vrijheden van burgers vastgelegd. Een inbreuk op deze fundamentele vrijheden en rechten van de mens is in strijd met het internationale recht.

Onder andere de volgende burgerrechten zijn vastgelegd in het IVBPR: het recht om gevrijwaard te blijven van discriminatie, het recht om gevrijwaard te blijven van foltering en wrede of inhumane behandeling of bestraffing, het recht op menselijke behandeling wanneer iemand van zijn vrijheid beroofd wordt en het recht op gelijke behandeling. In het IVBPR staat ook vastgelegd dat er een juridische grond nodig is om iemand te kunnen veroordelen voor een bepaald feit.

In het IVBPR wordt tevens het recht op leven gegarandeerd. Dit wil echter niet zeggen dat de doodstraf in strijd is met internationaal recht. Artikel 6 van het IVBPR stelt namelijk dat de doodstraf uitgevoerd mag worden, mits de doodstraf wordt beperkt tot de meest zware misdrijven. Hieruit vloeit voort dat de doodstraf alleen in zeer uitzonderlijke gevallen opgelegd mag worden.

Uit het IVBPR vloeien eveneens een aantal procedurele rechten voort. Hierbij moet gedacht worden aan het recht om onmiddellijk geïnformeerd te worden van de reden van de arrestatie, het recht om de rechtmatigheid van detentie te laten bepalen, het recht om binnen een redelijke termijn berecht te worden en het recht om onschuldig gehouden te worden totdat de schuld bewezen is.

Bovendien worden er in het IVPR een aantal minimumgaranties gesteld waar een ieder recht op heeft bij een ingestelde strafvervolging (artikel 9 IVBPR). Deze minimumgaranties behelzen onder andere: het recht onmiddellijk op de hoogte gesteld te worden van de beschuldiging, het recht op toegang tot een zelfgekozen raadsman, het recht om zonder onredelijke vertraging berecht te worden, het recht op rechtsbijstand in alle fasen van de vervolging, het recht getuigen te ondervragen en getuigen op te roepen, het recht op een tolk en het recht om niet gedwongen te worden tegen zichzelf te getuigen of een bekentenis af te leggen.

2.2 The United Nations Convention against Torture and other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (UNCAT)
De Verenigde Staten zijn verdragspartij bij de UN Convention against Torture and other Cruel, Imhuman or Degrading Treatment or Punishment. Dit verdrag ziet er op toe dat een ieder in de verdragslanden gevrijwaard blijft van marteling, mishandeling, wrede en onmenselijke behandeling en bestraffing.

In de laatste rapportage (2006) van The Committee Against Torture (hierna: CAT) is geconcludeerd dat de Verenigde Staten nog niet voldoen aan de eisen die gesteld worden aan het UNCAT verdrag. In een aantal aanbevelingen worden de Verenigde Staten erop gewezen dat zij ‘Torture’ (marteling) als delict strafbaar dienen te stellen. Daarnaast dient de reikwijdte van het delict ‘psychologische marteling’ uitgebreid te worden.

De Verenigde Staten hebben een voorbehoud gemaakt over de toepassing van het UNCAT verdrag in oorlogstijden. De CAT doet in zijn laatste rapportage de aanbeveling om het UNCAT verdrag in alle tijden van toepassing te laten zijn. In vrede, gewapende conflicten én in oorlogstijden.

Voorts doet de CAT in zijn rapportage uit 2006 de aanbeveling dat de Verenigde Staten ervoor moeten zorgdragen dat de bepalingen uit het UNCAT verdrag nageleefd worden door een ieder die onder de jurisdictie van de Verenigde Staten valt.

Er wordt eveneens een aanbeveling gedaan waarin wordt vermeld dat marteling van gedetineerden moet worden tegengegaan. Voorts wijst de CAT de Verenigde Staten erop dat alle gedetineerden op een juiste wijze moeten worden geregistreerd.

Tot slot wijst de CAT de Verenigde Staten erop dat het detentiecentrum op Guantánamo Bay moet worden gesloten. Huidige gedetineerden aldaar dienen een juridisch proces te krijgen of direct te worden vrijgelaten.

Op grond van bovenstaande aanbevelingen door de CAT blijkt dat er nog erg veel klachten liggen tegen de Verenigde Staten op het gebied van de naleving van het UNCAT verdrag. De Verenigde Staten maken zich nog steeds schuldig aan marteling en ill treatment binnen het gevangeniswezen.

Voornamelijk het nog steeds bestaande detentiecentrum op Guantánamo Bay verdient veel aandacht. Gedetineerden worden daar nog altijd blootgesteld aan marteling.

2.3 The American Convention on Human Rights
The American Convention on Human Rights is een internationaal mensenrechteninstrument. De Verenigde Staten hebben de conventie op dit moment nog niet geratificeerd.

Het doel van de conventie is om een positie te creëren van persoonlijke vrijheid en sociale vaardigheid op basis van respect voor de rechten van de mens. In de jaren na het ontstaan van de conventie zijn er aan de conventie nog twee protocollen toegevoegd. Het eerste protocol was het Additional Protocol to the American Convention on Human Rights in the area of Economic, Social, and Cultural Rights en het tweede protocol was het Protocol to the American Convention on Human Rights to Abolish the Death Penalty. De Verenigde Staten hebben beide protocollen niet geratificeerd.

2.4 Controle op de naleving van internationale mensenrechten verdragen
Het op papier erkennen van mensenrechten is iets anders dan het in praktijk beschermen van de mensenrechten. Daarom is het van belang dat de naleving van de internationale mensenrechtenverdragen gecontroleerd wordt.

De United Nations houdt toezicht op de naleving van internationale mensenrechtenverdragen. De verdragspartijen zijn verplicht om regelmatig verslag te doen bij de United Nations over hoe de naleving van het verdrag in de praktijk uitpakt. Ook doen de controlerende bureaus van de UN zelf onderzoek. Zij rapporteren regelmatig over de stand van zaken in het verdragsland.

Zoals in de vorige paragraaf weergegeven heeft de Committee Against Torture in 2006 in zijn rapportage een aantal aanbevelingen gedaan naar de Verenigde Staten in verband met de naleving van het UNCAT verdrag. De Verenigde Staten worden door de CAT uitgenodigd om een rapport op te stellen in reactie op zijn aanbevelingen en conclusies. Indien de aanbevelingen uit de rapportage van de CAT bij een volgende inspectie niet zijn nageleefd zou er een waarschuwing kunnen volgen. Sancties worden slechts opgelegd bij zeer ernstige en flagrante schendingen.

2.5 Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners
In 1955 zijn de Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners opgesteld door de United Nations. Dit verdrag is niet bindend, maar geeft richtlijnen aan voor de behandeling van gevangenen en de omstandigheden in gevangenissen.

Zo worden richtlijnen gesteld ten aanzien van de accommodaties van de gevangenen (bijvoorbeeld een eigen cel, voldoende ventilatie, voldoende licht, voldoende sanitaire voorzieningen). Tevens worden richtlijnen opgesteld ter bescherming van de persoonlijke hygiëne van gevangenen, de kleding en slaapplekken van gevangenen, het voedsel en drinkwater, de mogelijkheid tot lichaamsbeweging en de toegang tot medische hulpverlening. Ook zijn er richtlijnen in dit verdrag opgenomen die betrekking hebben op de bestraffing en disciplinering van gevangenen. Volgens de richtlijnen zou er in iedere gevangenis de mogelijkheid moeten zijn om bij een onafhankelijke commissie klachten in te dienen. Ook wordt gesteld dat gevangenen contact met de buitenwereld moeten kunnen onderhouden en vrij moeten zijn in het belijden van godsdienst.

Opgemerkt dient te worden dat de Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners enkel richtlijnen zijn. Deze richtlijnen zijn niet van rechtswege afdwingbaar. Overheden zijn niet verplicht zich aan deze richtlijnen te houden.

2.6 WOTS
De Verenigde Staten van Amerika zijn partij bij het ‘Verdrag inzake de Overbrenging van Gevonniste Personen’ (hierna: VOGP). Dit verdrag maakt het mogelijk dat Nederlanders die in het buitenland onherroepelijk zijn veroordeeld tot een gevangenisstraf, kunnen verzoeken om een deel van die opgelegde straf in Nederland uit te zitten.

De Verenigde Staten zijn aldus op federaal niveau akkoord met een overbrenging middels de WOTS-procedure. Echter, op ‘State level’ kan de procedure tot het aanvragen van een overbrenging verschillen. Elke staat mag zijn eigen eisen stellen aan de procedure tot overbrenging. Enkele staten zijn niet akkoord met het verdrag. In deze staten is het niet mogelijk een aanvraag in te dienen wanneer er een veroordeling plaatsvindt op ‘State level’. In Californië wordt de overbrenging van buitenlandse gedetineerden geregeld in titel 15 van de ‘California Code of Regulations’. Één van de eisen die gesteld wordt aan een verzoek tot overbrenging is het overhandigen van een intentieverklaring aan de autoriteiten in Californië door justitie in Nederland. Een intentieverklaring houdt in dat Nederland zich bereid moet verklaren om de gedetineerde zijn straf in Nederland uit te laten zitten. Voor meer informatie over de WOTS procedure in Californië kunt u contact opnemen met PrisonLAW.

Nederlandse gedetineerden in de Verenigde Staten kunnen aan het VOGP geen recht op overbrenging ontlenen. Het verdrag regelt alleen de bevoegdheid tot het indienen van dergelijk verzoek. Voor de inwilliging van het verzoek en daarmee de feitelijke overbrenging naar Nederland is, zoals gebruikelijk bij WOTS-procedures, de instemming van beide landen vereist. Deze instemming kan door elk van de landen zonder opgave van redenen worden onthouden.

Referenties:


Het rechtssysteem van Californië

 

3.1 Gearresteerd, wat nu?
Het Amerikaanse strafproces verschilt aanzienlijk van het Nederlandse strafproces. De straffen in de Verenigde Staten zijn hoog en de omstandigheden waarin ze uitgevoerd worden zijn zwaar. De omstandigheden in Californië zijn schokkender dan in enige andere Amerikaanse staat. Gehoorzaam dus de wet!

Er bestaan in de Verenigde Staten verschillen tussen een berechting op federaal (landelijk) en op statelijk niveau. Gewoonlijk wordt een strafzaak behandeld op statelijk niveau in de staat waar het delict is gepleegd. De strafmaat op federaal en statelijk niveau kan verschillen. De gerechtelijke structuur binnen de Verenigde Staten is verder uitgewerkt in paragraaf 3.2.

Indien u wordt verdacht van een strafbaar feit en eveneens wordt gearresteerd, sta er dan op dat de Nederlandse ambassade, of het Nederlandse consulaat, gewaarschuwd worden. De consulaire medewerkers kunnen de achterblijvers in Nederland over uw arrestatie informeren. Wat de consulaire medewerkers NIET kunnen is u uit de gevangenis krijgen.

Voor verdere informatie over wat te doen bij arrestatie in het buitenland kunt u kijken op de website van het Ministerie van Buitenlandse Zaken: Gearresteerd in het buitenland.

3.2 Gerechtelijke structuur
Er is een verschil tussen de gerechtelijke structuur op federaal (landelijk) niveau en op statelijk niveau (hier: Californië). Op federaal niveau bestaan er binnen de Verenigde Staten 94 District Courts en 13 Appeal Courts, deze zijn vergelijkbaar met rechtbanken en gerechtshoven. Er is één U.S. Supreme Court. Rechtszaken die op federaal niveau kunnen worden aangebracht zijn zaken die betrekking hebben op een inbreuk van de U.S. Constitution (grondwet van de Verenigde Staten), zaken met betrekking tot internationaal recht, geschillen tussen twee of meer staten, zaken met betrekking tot faillissement en zaken met betrekking tot ambassadeurs of politici.

De staten binnen de Verenigde Staten hanteren een juryrechtspraak. Dit betekent dat de schuldvraag en soms ook de strafmaat niet door de rechter worden bepaald, maar door een jury die een proportionele afspiegeling van de mensen in de samenleving behoort te zijn.

Er zijn twee soorten jury’s: een petit jury en een grand jury. De petit jury wordt ook wel de trial jury genoemd en bestaat uit 12 willekeurig gekozen mensen. Deze jury woont het hele proces bij, bepaalt of iemand schuldig is of niet en in sommige gevallen zelfs wat voor straf iemand krijgt. De grand jury bestaat eveneens uit 12 leden. Deze jury is slechts betrokken bij de fase vóór het daadwerkelijke proces en dan alleen in strafzaken. Zij bezien de zaak en het bewijs van de openbare aanklager en bepalen of er genoeg bewijs voorhanden is om daadwerkelijk een rechtszaak te beginnen. Grand jury’s zijn bedoeld als extra waarborg, om te voorkomen dat een openbare aanklager alleen op zijn woord moet worden geloofd als hij iemand wil aanklagen.

Voor de algemene structuur van het federale rechtssysteem in de Verenigde Staten kunt u eveneens het hoofdstuk ‘Verenigde Staten’ op de website van PrisonLAW raadplegen. In deze paragraaf zal de statelijke gerechtelijke structuur van Californië uiteen worden gezet.

De meerderheid van de zaken in de rechtbanken van Californië beginnen bij de ‘Trial Courts’, ook wel ‘Superior Courts’ genoemd. De Trial Courts bevinden zich in ieder van de 58 provincies in Californië. Met vestigingen in meer dan 450 locaties behandelen deze rechtbanken civiele, strafrechtelijke en overige zaken.

Het volgende niveau binnen de gerechtelijke structuur van Californië bevindt zich bij de ‘Courts of Appeal’. Dit zijn de gerechtshoven waar hoger beroep kan worden ingesteld tegen beslissingen van rechters bij de Trial Courts. De wetgever heeft de staat Californië geografisch onderverdeeld in zes hoger beroep districten. In elk van de zes districten kan hoger beroep worden ingesteld.

De ‘Supreme Court’ dient als hoogste rechtbank in de staat. De Supreme Court heeft discretionaire bevoegdheid om beslissingen van de Courts of Appeal te herzien. Daarnaast moet de Supreme Court het beroep in iedere zaak herzien wanneer er door een Trial Court de doodstraf is opgelegd.

De Supreme Court bestaat uit zeven rechters die worden aangewezen door de gouverneur van de staat. De beslissingen van de Supreme Court zijn bindend voor alle andere rechtbanken van de staat. De Supreme Court heeft haar hoofdzetel in San Francisco maar doet daarnaast eveneens regelmatig uitspraken in Los Angeles en Sacramento.

3.3 Het strafrecht van Californië
The Penal Code of California’ is het wetboek dat de basis vormt voor de toepassing van het strafrecht in Californië. Het wetboek is in 1872 in zijn originele vorm tot wet verheven, echter na die tijd is het herhaaldelijk geamendeerd en herzien. Het wetboek is opgedeeld in zes ‘Parts’ (delen). Part 1 bestaat uit de definities van de delicten, sancties, verzachtende en verzwarende omstandigheden. Het gaat hierbij dus om een inhoudelijke (materiële) omschrijving van het strafrecht.

Sancties
In Californië wordt het principe van ‘Determinate Sentencing Law’ (van tevoren vastgestelde sancties) gehanteerd. Dit betekent dat als iemand een strafbaar feit heeft begaan dat tot een veroordeling leidt, de rechter een gevangenisstraf van binnen drie vastgestelde termijnen kan opleggen. De zogenaamde ‘high-term’, ‘low-term’ of ‘mid-term’ gevangenisstraf. Een gevangenisstraf van vijf jaar valt dan bijvoorbeeld in de categorie van mid-term gevangenisstraffen. De veroordeelde zit zijn vastgestelde gevangenisstraf uit en wordt daarna vrijgelaten.

Dit principe werkt anders dan in staten die het principe van ‘Indeterminate Sentencing Law’ (niet van tevoren vastgestelde sancties) hanteren. Bij niet- vastgestelde sancties hoor je strafmaten van die worden aangeduid met “twee-tot-vijf jaar” of “tien-tot-twintig jaar”. De gevangenisstraf wordt van tevoren niet vastgesteld.

Voorafgaand aan het jaar 1977 hanteerde Californië een systeem van Indeterminate Sentencing Law. Daarna is het systeem gewijzigd in het principe van vastgestelde sancties. De enige uitzondering hierop in de strafwetgeving van Californië betreffen de zwaarste delicten als moord, poging tot moord en ontvoering voor losgeld. Voor deze delicten wordt nog steeds het Indeterminate Sentencing Law systeem gehanteerd. Een straf voor een van deze zwaarste misdrijven zou kunnen luiden: “25 jaar – tot levenslang”.

De minimum gevangenisstraf voor het begaan van een misdrijf (felony) in Californië bedraagt één jaar. De straffen kunnen oplopen tot een levenslange gevangenisstraf en er kan zelfs de doodstraf worden opgelegd. Overige straffen waartoe men kan worden veroordeeld zijn hoge geldboetes en compensatie aan het slachtoffer. Wanneer iemand is veroordeeld voor een misdrijf moet hij zijn straf volgens de wet uitzitten in een ‘state prison’.2

Overtredingen (misdemeanors) kunnen worden gestraft met een gevangenisstraf tot een maximum van één jaar. Gevangenisstraffen voor het begaan van misdemeanors worden uitgezeten in een zogenaamde ‘county jail’.3 Daarnaast óf in de plaats van een gevangenisstraf kan een geldboete worden opgelegd. Bovendien kunnen er bijkomende straffen worden opgelegd zoals het intrekken van (professionele) vergunningen of licenties.

Zoals uit het voorgaande is gebleken kunnen in Californië tijdelijke en levenslange gevangenisstraffen worden opgelegd. Er kunnen voorts ook voorwaardelijke gevangenisstraffen worden opgelegd. Een voorwaardelijk opgelegde straf wordt ‘probation’ genoemd. Bij de voorwaardelijke straffen wordt altijd een proeftijd opgelegd. ‘parole’ is vervroegde vrijlating nadat er een deel van een gevangenisstraf is uitgezeten. Na het uitzitten van een bepaald gedeelte van de straf kan iemand in aanmerking komen om voor de parole Board te verschijnen. De Parole Board, de gouverneur en de rechter beslissen uiteindelijk of iemand met parole naar buiten mag. In de afgelopen jaren is er een stijgende lijn te ontdekken in het aantal toegekende parole verzoeken. In 2007 zijn er aan 172 personen parole toegekend, in 2008 aan 297 personen, in 2009 aan 454 personen en in 2010 aan 503 personen. Echter, in 2012 waren dit 248 personen. Parole geschiedt altijd onder voorwaarden en toezicht.

De voorwaarden die bij probation en parole worden opgelegd zijn hetzelfde. Deze voorwaarden kunnen omvatten: het regelmatig melden bij de politie, het onthouden van het gebruik van alcohol of drugs, hervatten van school of werkzaamheden, het niet verlaten van je buurt of woonplaats zonder toestemming en het niet schuldig maken aan enige andere strafbare feiten.

Tot slot kan er een taakstraf (community service), huisarrest of andere programma’s die onder toezicht van de reclassering vallen, zoals revalidatie in een afkickkliniek, worden opgelegd. De voorwaarden aan probation en parole kunnen per staat binnen de Verenigde Staten verschillen.

Opgemerkt dient te worden dat bovengenoemde straffen (taakstraffen, voorwaardelijke straffen) niet altijd opgaan voor buitenlandse gedetineerden.

Doodstraf
Zeventien van de vijftig Amerikaanse staten hebben de doodstraf afgeschaft. In 34 van de 50 staten is de doodstraf dus nog een legale straf. De laatste staten die de doodstraf hebben afgeschaft zijn: New Jersey, New Mexico, New York en Connecticut. In alle staten van de Verenigde Staten die de doodstraf hanteren wordt moord als een delict gezien waarvoor de doodstraf kan worden opgelegd.

In Californië wordt de doodstraf nog steeds gehanteerd. Deze is slechts mogelijk door een dodelijke injectie. 724 gedetineerden in Californië zitten op “death row” waar zij in afwachting zijn van de executie van hun doodstraf. Dat is meer dan 20% van de death row gedetineerden in heel Amerika.

Op 7 november 2012 hebben de inwoners van Californië per referendum de afschaffing van de doodstraf verworpen. Volgens het ministerie van Binnenlandse Zaken had ruim 54 % van de inwoners gestemd tegen de afschaffing van de doodstraf. Het wetsvoorstel voor afschaffing van de doodstraf stelde voor om de doodstraf te vervangen voor een levenslange opsluiting, zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating.

In 1972 is de doodstraf tijdelijk afgeschaft geweest nadat het Supreme Court de sanctie ongrondwettelijk had bevonden. Twee jaar later werd de doodstraf toch weer heringevoerd. Sinds die tijd zijn er dertien mensen geëxecuteerd. Op 1 april 2012 zaten in de ‘death row’ van Californië ongeveer 742 mensen. Dit was hiermee de meest dicht bevolkte wachtkamer voor de terdoodveroordeelden van de Verenigde Staten. Florida stond op nummer twee met 407 terdoodveroordeelden.

Vanuit Nederland wordt er aan ter dood veroordeelden in de Verenigde Staten juridische bijstand geboden door de organisatie Reprieve ofwel de Stichting rechtshulp Terdoodveroordeelden. Deze organisatie zet in voor de strijd tegen de doodstraf door middel van case-by-case gericht juridisch werk van advocaten, juristen en studenten. U kunt Reprieve en de Stichting rechtshulp Terdoodveroordeelden vinden via de volgende websites: http://reprieve.nl/ en http://www.terdoodveroordeelden.nl/ .

Delicten
In The Penal Code of California worden diverse gedragingen strafbaar gesteld. Ten eerste zijn er de overtredingen. Als overtredingen (misdeameanors) worden onder andere gekwalificeerd: eenvoudige diefstal (petty theft), insluiping, openbare dronkenschap, drugsbezig, roekeloos rijden en rijden onder invloed.

Als misdrijven (felonies) worden onder andere gekwalificeerd: misdrijven tegen de staat, zedendelicten, verkrachting, aanranding, seksueel misbruik van minderjarigen, mishandeling, diefstal, fraude, witwassen, drugs, misdrijven tegen het leven (o.a. moord en doodslag). Bovenstaande opsomming is niet limitatief en slechts ter indicatie, er zijn nog meer misdrijven die strafbaar worden gesteld in Californië.

3.4 Het strafprocesrecht van Californië
The Penal Code of California’ is het wetboek dat de basis vormt voor de toepassing van het strafrecht in Californië. Het wetboek is in 1872 origineel tot wet verheven, maar na die tijd is het herhaaldelijk geamendeerd en herzien. Het wetboek is opgedeeld in zes ‘Parts’ (delen). Part 2 bestaat uit het procedureel strafrecht. In dit deel wordt omschreven welke autoriteiten welke verantwoordelijkheden en bevoegdheden hebben, hoe het strafproces verloopt, maar ook hoe lang detentieperioden wettelijk gerechtvaardigd zijn.

Algemene bepalingen
Het legaliteitsbeginsel, waarin wordt bepaald dat niemand mag worden bestraft zonder wettelijke bepaling, is in artikel 681 van de Penal Code of California vastgelegd.

Het Openbaar Ministerie heeft het absolute recht om te vervolgen namens de inwoners van Californië (artikel 684). Er zijn verschillende soorten officieren van justitie (prosecuting attorneys). Zo zijn er de ‘district attorneys’, ‘city attorneys’ en ‘city prosecutors’. Deze hebben allen het recht en de plicht om namens de inwoners van Californië misdrijven en overtredingen te vervolgen. Het verschil tussen de officieren van justitie wordt gekenmerkt door de portefeuille die zij onder zich hebben (b.v. zware misdrijven of overtredingen) evenals het gebied (b.v. de stad of provincie) waarin men mag optreden als officier van justitie (artikel 691 onder e).

Het onderzoek ter terechtzitting is openbaar, mondeling en onmiddellijk. Beide partijen moeten in staat worden gesteld om het bewijs aan de kaak te stellen (hoor en wederhoor), artikel 686.

In artikel 689 staat dat niemand veroordeeld kan worden voor een strafbaar feit zonder uitspraak van een jury, welke wordt geaccepteerd door de rechter. In zaken waarbij er afstand is gedaan van een jury of een bekennende verklaring wordt afgelegd, zal de rechter uitspraak moeten doen in de zaak.

De procespartijen kunnen in appèl en cassatie gaan bij de Courts of Appeal en de Supreme Court.

In Part 2 van de Penal Code of California wordt tevens geregeld dat een verdachte in alle fasen van het onderzoek recht heeft op juridische bijstand (artikel 686) en, indien nodig, op een tolk.

Arrestatie
In de Verenigde Staten, maar ook in Californië, kent men een uitgebreide wetgeving rondom de arrestatie. Deze wetgeving wordt ook wel de ‘Miranda’ wetgeving genoemd. De ‘Miranda rights’ zijn in 1966 geïmplementeerd in de Verenigde Staten als gevolg van een uitspraak van de Supreme Court in de zaak Miranda vs. Arizona. Het doel van de Miranda wetgeving is dat verdachten tijdens hun arrestatie het recht moeten hebben om niet te antwoorden op vragen die ten gevolge kunnen hebben dat zij zichzelf beschuldigen.

De Miranda rights houden in dat een verdachte altijd op zijn rechten dient te worden gewezen wanneer hij wordt gearresteerd (in Nederland genaamd: het opleggen van de cautie). Het volgende moet aan een verdachte worden medegedeeld: “je hebt het recht om te zwijgen, alles wat je zegt kan tegen je worden gebruikt in de rechtbank, je hebt recht op een advocaat die aanwezig is bij het verhoor, als je geen advocaat kan betalen krijg je er een toegewezen als je daarom verzoekt, je kunt ten allen tijde deze rechten uitoefenen en besluiten om niet te antwoorden op onze vragen.”

Aan verdachten die de Engelse taal niet machtig zijn moeten de Miranda rights ook worden voorgelezen. De cautie dient dan vertaald te worden en het moet daaruit duidelijk blijken dat de verdachte zijn rechten heeft begrepen.

De Miranda rights worden geciteerd direct nadat een persoon wordt gearresteerd en voordat de verdachte wordt verhoord bij de politie. Wanneer de Miranda rights niet worden geciteerd na een arrestatie kan hetgeen de gearresteerde heeft verklaard gedurende zijn arrestatie in principe niet tegen hem worden gebruikt als bewijs in de rechtszaak.

Voorafgaand aan een arrestatie kunnen eveneens vragen worden gesteld. Indien er wordt geantwoord op deze vragen kunnen deze antwoorden gebruikt worden als bewijs in de rechtszaal.

Zwijgen op antwoorden voorafgaand aan een arrestatie kan verdacht overkomen en deze gedraging kan dan eveneens worden vermeld tijdens de rechtszaak. Als voorbeeld in de Miranda wetgeving is gegeven dat als iemand onschuldig zou zijn, hij/zij redenen zou geven waarom hij/zij het delict niet had begin in plaats van te zwijgen. Het wordt om die reden aangeraden om te zeggen dat er door uw advocaat is geadviseerd om te zwijgen op vragen die worden gesteld buiten zijn aanwezigheid. Dit zou minder verdacht overkomen bij de politie autoriteiten.

In Californië zijn de procedures rondom de arrestatie vastgelegd in artikelen 813 tot en met 829 van de Penal Code.

Binnen 48 uur na de arrestatie dient de verdachte voor een rechter te worden gebracht. Onder bepaalde voorwaarden kan deze periode worden verlengd.

Voorlopige hechtenis
De procedure rondom de voorlopige hechtenis is vastgelegd in de ‘Bail Reform Act’ uit 1984. De procedures die zijn vastgelegd in deze wet gelden voor alle staten binnen Amerika.

Na een arrestatie en nadat het OM te kennen heeft gegeven dat zij de verdachte in voorlopige hechtenis willen houden, moet de politierechter toetsen aan een aantal criteria of een verdachte eventueel vrijgelaten kan worden. In deze toetsing wordt het vluchtgevaar van de betrokkene ingeschat, de verwachting dat een verdachte na vrijlating zal verschijnen op zijn rechtszitting, het eventueel drank- of drugsmisbruik en de veiligheid van andere mensen wanneer een verdachte zal worden vrijgelaten. De voorlopige hechtenis mag alleen plaatsvinden wanneer er een hoorzitting heeft plaatsgevonden.

Een barrière in het systeem rondom de voorlopige hechtenis is het betalen van een borgtocht, ofwel ‘bail’. Volgens dit systeem kan de voorlopige hechtenis worden geschorst indien er een borgsom wordt betaald. Echter, in de praktijk worden zulke hoge bedragen gevorderd door de rechter dat de minder bedeelde mensen sterk worden benadeeld.

Het borgtocht systeem in de Verenigde Staten krijgt veel kritiek en is op het moment steeds meer aan het veranderen. Tegenwoordig zijn er in Californië programma’s waarbij er bepaalde cursussen (b.v. gericht op drugsmisbruik) moeten worden gevolgd in ruil voor een voorwaardelijke schorsing van de voorlopige hechtenis. Hierover meer in paragraaf 4.3.

De strafrechtelijke delicten waarbij er voorlopige hechtenis mag worden opgelegd zijn opgesomd in de Bail Reform Act, paragraaf §3142(f)(1). Denk hierbij aan geweldsdelicten, seksuele delicten, drugs gerelateerde delicten, delicten waarbij er een levenslange gevangenisstraf kan worden opgelegd of indien de verdachte eerder is veroordeeld wegens een drugsdelict.

Als het betreffende delict niet voorkomt op de lijst maar er is wel sprake van vluchtgevaar of belemmering van de rechtsgang dan mag de verdachte eveneens worden vastgehouden in voorlopige hechtenis. Voor alle overige gevallen moet de verdachte vrijgelaten worden.

Er zijn wettelijk geen termijnen vastgelegd omtrent de duur van de voorlopige hechtenis. De rechtbank toetst dit per geval (case-by-case determination). In het licht van alle omstandigheden zal de rechter kijken naar:

- de lengte van de detentie, met inbegrip van de waarschijnlijkheid van de duur van de gevangenisstraf;

- de mate van verantwoordelijkheid door het Openbaar Ministerie van de vertraging van het proces, de complexiteit van de zaak hiermee samenhangend;

- de ernst van het delict;

- de mate of sterkte van het bewijs met betrekking tot het risico voor vlucht en het gevaar voor de gemeenschap.

Er zijn gevallen vanuit de jurisprudentie bekent waarbij een beroep op een schending van het recht op een eerlijk proces zwaar woog nadat een verdachte 30-33 maanden in voorlopige hechtenis had gezeten. Daartegenover stond dat de verdachte verdacht werd van een terroristisch misdrijf en het een zeer complexe zaak betrof. De verdachte werd niet vrijgelaten en de duur van de voorlopige hechtenis was in dit geval gerechtvaardigd (United States v. El-Hage).

In een ander geval had een verdachte 20 maanden in voorlopige hechtenis gezeten, dit woog in zijn ‘voordeel’ om eerder vrijgelaten te worden. Het ging hier om een minder ernstig delict. Zijn recht op een eerlijk proces was geschonden (United States v. Archambault).

Een zaak waarin een verdachte een beroep had gedaan op een onredelijk lange termijn van 2,5 maanden in voorlopige hechtenis werd afgewezen. De rechter had uitgesproken dat dit beroep te voorbarig was gedaan (United States v. Katona).

Gerechtelijke procedure
Rechtszaken in de Verenigde Staten zijn in principe openbaar. Dit is vastgelegd in het Zesde Amendement.

Het verloop van een rechtszaak in de Verenigde Staten verloopt in principe kort samengevat als volgt (artikel 1093 Penal Code of California):

- De bode van de rechtszaal spreekt het delict uit waarvoor er wordt terechtgestaan;

- Vervolgens wordt een ‘opening statement’ gegeven door het Openbaar Ministerie. In sommige staten krijgt de verdediging de gelegenheid om direct na het Openbaar Ministerie zijn ‘opening statement’ te geven. In andere staten krijgt de verdediging de gelegenheid om hun ‘opening statement’ te geven nadat het Openbaar Ministerie zijn is begonnen met een introductie over het voorhanden zijnde bewijs;

- Het Openbaar Ministerie houdt zijn requisitoir waarmee het voorhanden zijnde belastende bewijs wordt besproken. Hierna houdt de verdediging zijn pleidooi, waarmee het eventueel ontlastende bewijs wordt besproken;

- Na het requisitoir en het pleidooi is er ruimte voor repliek en dupliek. Hiermee krijgen zowel het Openbaar Ministerie als de verdediging de gelegenheid om nog iets te zeggen over het voorhanden zijnde bewijs;

- Daarna wordt de zaak voorgelegd aan de jury. Het Openbaar Ministerie begint met zijn argumentatie, waarna de verdediging volgt. Het Openbaar Ministerie krijgt het laatste woord en heeft het recht om na de verdediging nog een standpunt naar voren te brengen;

- Tot slot zal de rechter instructies geven aan de jury met betrekking tot het recht dat toegepast dient te worden op de betreffende zaak. De rechter zal eveneens aan de jury instrueren welk recht hij noodzakelijk acht om toe te passen in het specifieke geval. De jury zal hierna in beraadslaging gaan en doet daarna uitspraak.

Mogelijkheden straftijdverkortingen
Er zijn in de Verenigde Staten van Amerika verschillende mogelijkheden om vervroegd vrij te komen.

Ten eerste is er Parole. Dit is de voorwaardelijke invrijheidstelling.

Nadat er een gedeelte van de straf is uitgezeten kan de gedetineerde een verzoek doen tot voorwaardelijke invrijheidstelling. De specifieke voorwaarden die daaraan worden verbonden kunnen per staat verschillen.

In Californië worden gedetineerden die een levenslange gevangenisstraf (ook wel genoemd een onbepaalde straf van 25 jaar – tot levenslang) opgelegd hebben gekregen eerst voorgelegd (middels een hoorzitting) aan de ‘Board of Parole Hearings’. Zij stellen vast of een gedetineerde geschikt is voor voorwaardelijke invrijheidstelling. Levenslanggestraften worden alleen voorgelegd aan de Board of Parole Hearings wanneer er bij het vonnis een straf mét de mogelijkheid van parole is opgelegd. Niet aan alle levenslang gestraften wordt de mogelijkheid van voorwaardelijke invrijheidstelling geboden. Sommige levenslang gestraften worden veroordeeld zonder de mogelijkheid van parole.

Iedereen die is veroordeeld voor een bepaalde straf (bijvoorbeeld: 5 jaar, 10 jaar etc.) kan in aanmerking komen voor parole wanneer hij/zij is onderzocht door het Department of Corrections and Rehabilitation (reclassering). Er zijn wettelijk geen termijnen vastgesteld omtrent het moment waarop een gedetineerde een verzoek kan indienen tot voorwaardelijke invrijheidstelling. Dit hangt af van het delict, de straf, de bevindingen van de rechter en de reclassering.

Ten tweede kan men in de Verenigde Staten vervroegd vrijkomen door middel van het indienen van een gratieverzoek.

Er zijn verschillende vormen van vervroegde vrijlating die onder de noemer ‘gratie’ kunnen vallen. Pardon is de eigenlijke vorm van gratie. Het gaat hierbij om de kwijtschelding van (een gedeelte van) de straf. Het strafbare feit wordt middels deze actie aan de veroordeelde vergeven. Commutation of Remission is een vorm van strafvermindering waarbij de veroordeelde schuldig blijft aan het delict. Reprieve is de tijdelijke opschorting van de straf, bijvoorbeeld vanwege ziekte.

In de Verenigde Staten kan gratie (‘pardon’) op federaal niveau worden verleend door de President van de Verenigde Staten. Het moet dan gaan om ‘federal offences’, zoals bijvoorbeeld delicten als terrorisme, fraude of andere economische delicten.

De President van de Verenigde Staten oordeelt niet over gratieverzoeken die zijn gepleegd door gedetineerden op ‘state level’. De Gouverneur van iedere staat beslist over deze verzoeken.

De procedure rondom pardon in Californië is vastgelegd in de Penal Code of California, Part 3, titel 6. De Gouverneur van Californië is gerechtigd om pardon te verlenen voor misdrijven en seksueel gerelateerde overtredingen. De gedetineerde die een gratieverzoek wil indienen moet in het bezit zijn van een ‘Certificate of Rehabilitation’ (document van resocialisatie). Dit document kan ingediend worden bij een van de trial courts (ofwel de superior courts) waarna er een hoorzitting zal volgen. Indien de rechtbank oordeelt dat er sprake is van resocialisatie zal het gratieverzoek worden voorgelegd aan de Gouverneur van Californië. De Gouverneur beslist uiteindelijk over het gratieverzoek.

Indien u meer wil weten over bovenstaande regelingen en de voorwaarden die daaraan zijn verbonden kunt u contact opnemen met PrisonLAW.

Referenties:


Gevangenissen

4.1 Gevangenissysteem Californië
In de Verenigde Staten bestaat er een verschil tussen ‘jails’ en ‘prisons’. Een prison valt onder de jurisdictie van de staat en wordt daarom ook wel ‘state prison’ genoemd. Een jail valt onder de rechtsmacht van een county (provincie) en wordt daarom ook wel ‘county jail’ genoemd.

In een county jail worden twee typen gevangenen ondergebracht. Ten eerste de personen die verdacht worden van een strafbaar feit en een gevaar zijn voor de samenleving. Zij brengen de voorlopige hechtenis door in een county jail. Ten tweede de personen die zijn veroordeeld voor een strafbaar feit van één jaar of minder. Zij zitten hun straf voor een overtreding (misdeameanor) uit in een county jail.

In een state prison verblijven personen die al zijn veroordeeld en berecht voor zwaardere misdrijven. Gevangenisstraffen van langer dan één jaar worden hier uitgezeten.

Uit de praktijk is gebleken dat het vaak niet zo werkt als hierboven is omschreven. Veel verdachten of veroordeelden komen in de verkeerde gevangenis terecht. Zo kunnen personen die zijn veroordeeld tot relatief lichte misdrijven terecht komen in een staatsgevangenis en andersom insgelijks.

In county jails zijn weinig tot geen mogelijkheden voor het volgen van resocialisatieprogramma’s. Wanneer personen die zijn veroordeeld voor zware misdrijven hier worden geplaatst is er voor hen geen aandacht voor resocialisatie. Zij kunnen geen speciale programma’s volgen in een county jail, zoals het volgen van een opleiding of studie. Het gevolg van het verkeerd plaatsen van gedetineerden is dat veel county jails maar ook state prisons binnen de gehele Verenigde Staten en met name in Californië overbevolkt zijn geraakt.

In Californië zijn op dit moment ongeveer 120,000 personen gedetineerd. De Pelican Bay gevangenis is de meest beruchte en zwaarst beveiligde staatsgevangenis in Californië. Deze gevangenis bestaat slechts uit isoleercellen en wordt ook wel aangeduid met de term “Security Housing Unit”. In de Pelican Bay gevangenis worden de zwaarste criminelen van Californië vastgezet. In deze zwaarst bewaakte gevangenis zitten meer dan 1000 gedetineerden een zeer lange gevangenisstraf uit. De gedetineerden krijgen hier 1,5 uur per dag de tijd om te bewegen. Deze luchttijd moeten ze alleen doorbrengen op een speciale (kleine) afgezette plek. Voor de gedetineerden in de Pelican Bay gevangenis is er geen mogelijkheid tot het volgen van resocialisatieprogramma’s, groepsactiviteiten of werk. Al het contact met gevangenispersoneel is minimaal en slechts beperkt tot het aanreiken van voedsel of medische hulp. Het incidenteel bezoek dat mag worden ontvangen gebeurt achter glas waar de gedetineerden worden gescheiden van hun bezoekers.

4.2 Reglementen gevangenissen
In Part 3 van de Penal Code of California zijn alle wetsbepalingen met betrekking tot het gevangeniswezen in Californië vastgelegd. Zo heeft Titel 1 betrekking op de detentie van mannelijke veroordeelden in staatsgevangenissen. De behandeling, rechten, werkgelegenheden en administratie van de gedetineerden zijn hier wettelijk vastgelegd. In Titel 2 zijn alle regels met betrekking tot de detentie van vrouwelijke veroordeelden in staatsgevangenissen vastgelegd. In Titel 4 zijn alle regels

met betrekking tot de county jails vastgelegd en in Titel 5 zijn regels met betrekking tot het plegen van delicten binnen de gevangenis en het ontsnappen uit een gevangenis.

Aan de regels omtrent het gevangeniswezen die zijn vastgelegd in de wet dienen alle gevangenissen binnen Californië zich te houden. Aanvullend op deze regels kunnen gevangenissen eigen huisregels opstellen, bijvoorbeeld met betrekking tot het ontvangen van bezoek.

4.3 Herstructurering Criminal Justice system Californië
Voor een lange tijd had Californië een niet goed werkend gevangenissysteem. Mannen en vrouwen die werden veroordeeld voor respectievelijk lichte misdrijven en niet-gewelddadige en niet-seksuele delicten werden geregeld in staatsgevangenissen ondergebracht. Het kwam daarnaast voor dat mannen en vrouwen die werden veroordeeld voor zware misdrijven in county jails werden ondergebracht waar zij jarenlang (zonder enige projecten gericht op resocialisatie) moesten verblijven.

Vanwege dit niet goed werkend gevangenissysteem heeft Californië vanaf 2011 een wet aangenomen die de grootste verandering in eeuwen in het strafrechtelijk rechtssysteem teweeg moet brengen. Op 1 oktober 2011 is het zogenaamde ‘realignment’ plan in werking getreden en de doelstelling hiermee is om de overbevolking in de gevangenissen tegen te gaan. De gevangeniscapaciteit in de 33 staatsgevangenissen in Californië zou op 27 juli 2013 moeten zijn gedaald naar 137,5%. Op het moment dat het realignment in werking trad had Californië ongeveer 166,000 gedetineerden. In augustus vorig jaar was dit met 16% gedaald naar 120,000 gedetineerden en de doelstelling is dat het er in juli 2013 110,000 zijn.

Met dit plan wordt de verantwoordelijkheid van het strafrechtelijk systeem op het gebied van de bewaring, behandeling en begeleiding van personen die zijn veroordeeld voor niet-gewelddadige, niet-ernstige en niet-seksuele misdrijven verschoven van de staat naar de ‘counties’ (provincies). De verantwoordelijkheid over de zware misdrijven blijft liggen bij de staat zelf. De gedetineerden die zich ten tijde van de implementatie van het realignment plan al in een staatgevangenis bevonden zouden niet worden overgeplaatst. Het plan heeft betrekking op een hergroepering van de ‘nieuwe gevallen’.

Veroordeelden voor relatief lichte misdrijven mogen volgens dit plan dus niet worden geplaatst in een state prison. Daarbij komt dat als alternatief voor het plaatsen in een county jail veroordeelden of voorlopig gehechten in bepaalde gevallen in aanmerking moeten kunnen komen voor speciale programma’s, zoals bijvoorbeeld het volgen van een cursus gericht op de preventie van drugsgebruik.


Knelpunten met betrekking tot de rechtsgang en de gevangenissen in Californië

5.1 Voorarrest/ voorlopige hechtenis
Maar liefst 71% van de gevangenisbedden in Californië is bezet door verdachten die zich in voorlopige hechtenis bevinden. De delicten variëren van zeer ernstige en zware delicten tot lichte misdrijven. Op grond van het nieuwe Realignment plan is het van belang dat er voor de schorsing van de voorlopige hechtenis een belangrijke afweging wordt gemaakt tussen de risico’s en de behoeften van de gedetineerde. Daarnaast moet het vermogen van de gedetineerde om een borgsom te betalen eveneens worden meegewogen.

Het hangt van veel factoren af of een verdachte zijn proces wel of niet in vrijheid mag afwachten. In theorie zouden verdachten die geen risico voor de samenleving vormen zo spoedig mogelijk voor de rechtbank moeten verschijnen. Uit de praktijk blijkt dat een individuele risicoafweging van het vluchtgevaar dan wel het zijn van een gevaar voor de samenleving structureel wordt nagelaten. In een aantal rechtbanken buiten Californië is er al geoordeeld dat dit gebrek aan een individuele risicoafweging en de daarmee samenhangende praktijken tot het betalen van een borgsom een schending vormen van de rechten op een eerlijk proces. Het komt er in veel gevallen binnen de Verenigde Staten en binnen de staat Californië op neer dat een schorsing van de voorlopige hechtenis meer een vraag is over het feit of een verdachte zijn borgtocht kan betalen. De mogelijkheid tot het betalen van een borgsom vormt dan ook de meest prominente factor in het feit of iemand zijn proces in vrijheid kan afwachten.

Zoals aangegeven in paragraaf 3.4. is dit ook het grootste knelpunt rondom het systeem van de eventuele vrijlating uit de voorlopige hechtenis (voor relatief lichte misdrijven) in de Verenigde Staten. De hoge borgtocht die veel verdachten moeten voldoen als ze aanspraak willen maken op het in vrijheid afwachten van hun strafproces is voor veel mensen niet te betalen. Het gevolg hiervan is dat verdachten die geen gevaar vormen voor de samenleving of waarbij er geen sprake is van vluchtgevaar in een county jail hun voorlopige hechtenis moeten afwachten. Daarentegen kunnen verdachten die een gevaar vormen voor de samenleving of vluchtgevaarlijk zijn door middel van het betalen van een borgsom op vrije voeten komen.

Door middel van het nieuwe realignment programma in Californië moet aan verdachten van lichte misdrijven meer en meer de kans worden geboden om onder bepaalde andere voorwaarden (in plaats van het betalen van zeer hoge borgsommen) in vrijheid hun beslissing af te wachten. Zo kan een verdachte die niet vluchtgevaarlijk of geen gevaar voor de samenleving is, zijn proces buiten de gevangenis afwachten door bijvoorbeeld een speciale cursus te volgen of een ‘community service’ te verrichten.

5.2 Juridische bijstand
In het zesde amendement van de grondwet van de Verenigde Staten is vastgelegd dat een ieder recht heeft op een advocaat voor zijn verdediging. In de grondwet van Californië is het recht op een advocaat vastgelegd in artikel 1 sectie 15. Tegenwoordig wordt dit recht in de Verenigde Staten alsook in Californië goed gewaarborgd.

5.3 Overcrowding
De gevangenispopulatie in de gevangenissen van California is in de afgelopen jaren geëxplodeerd. Meer dan 4000 gedetineerden zitten een levenslange gevangenisstraf uit in één van de staatsgevangenissen in Californië. Daarvan zitten er bijna 2000 gedetineerden een levenslange gevangenisstraf uit voor niet-gewelddadige en relatief lichte misdrijven. Dit is het gevolg van de Tree-Strikes-wetgeving uit 1994, waarbij personen die voor de derde keer voor een misdrijf werden veroordeeld een gevangenisstraf van minimaal 25 jaar tot levenslang opgelegd kregen. Het was daarbij niet van belang hoe ernstig het delict was. Het kon dus voorkomen dat iemand die twee keer was veroordeeld voor een mishandeling en één keer voor een diefstal daarvoor tot levenslang werd veroordeeld. Deze wetgeving is met ‘Proposition 36’ in oktober 2012 geamendeerd. De Tree-Strikes-wetgeving heeft ten gevolge gehad dat de staatsgevangenissen overbevolkt zijn geraakt. Door het grote aantal gedetineerden dat tot een levenslange gevangenisstraf is veroordeeld zijn qua leeftijd het aantal ‘oudere’ gedetineerden gestegen. Gedetineerden die niet meer geplaatst konden worden in staatgevangenissen werden in zogenaamde ‘Camps’ (die vergeleken kunnen worden met gymzalen) ondergebracht. In deze Camps staan in rijen opgestelde stapelbedden waar de gedetineerden moeten verblijven. In de staatsgevangenissen is simpelweg geen plek meer. Dit is een zeer inefficiënt systeem waar de overheid veel geld mee gemoeid is.

Bron: www.economist.com

De condities in de gevangenissen zijn als gevolg van overbevolking erg verslechterd. In 2011 heeft het US Supreme Court geoordeeld dat de overbevolking in de gevangenissen van Californië, de staat ervan weerhield om op minimaal wettelijk niveau zorg te dragen voor zijn gevangenen. Het US Supreme Court heeft aan Californië een rechterlijk bevel opgelegd om zijn gevangenispopulatie terug te dringen. Als gevolg hiervan is het reeds in paragraaf 4.3. eerder genoemde Realignment programma opgesteld. Met behulp van dit Realignment programma probeert de staat Californië zijn gevangenispopulatie in de staatsgevangenissen terug te dringen en de overbevolking tegen te gaan. In juli 2013 moet de gevangenispopulatie in de staatgevangenissen dermate zijn gereduceerd dat alle gedetineerden kunnen worden ondergebracht in de 33 gevangenissen voor volwassenen binnen Californië. Critici zeggen dat het probleem alleen maar wordt verschoven. De gevangenispopulatie in de staatgevangenissen wordt teruggedrongen, maar de populatie in county jails stijgt hierdoor.

Voorts worden er in Californië meer dan 3000 gedetineerden vastgezet in zwaar bewaakte isoleercellen. Er zijn eveneens speciaal beveiligde gevangenissen en gevangenisblokken die slechts bestaan uit isoleercellen. Deze worden aangeduid met “super-maximum-security” gevangenissen of “Security Housing Units”. De meest beruchte Security Housing Unit (SHU) is de Pelican Bay gevangenis. De isolatiecellen in deze gevangenis zijn over het algemeen kleiner dan 8 vierkante meter. In de meeste isoleercellen wordt één gedetineerden vastgehouden, in sommige twee. Veel celdeuren zijn bestaan uit zware opgemeten geperforeerde metalen deuren waardoor het zicht, licht en frisse lucht wordt geblokkeerd.

5.4 Medische hulp en gezondheid
Als gevolg van de overbevolking in de gevangenissen in Californië is eveneens de medische zorg slechter geworden. Daarmee is ook gezondheid bij de gedetineerden in de gevangenissen achteruit gegaan. Een aantal jaren geleden stierven gedetineerden onnodig door onvoldoende medische zorg en daarmee een slechte gezondheid.

In 2001 is er een rechtszaak tegen de staat Californië aangespannen in verband met de vreselijke stand van zaken in de medische zorg in de staatsgevangenissen. Californië zou daarmee het achtste amendement van de U.S. Constitution (grondwet), welke wrede en ongebruikelijke straffen verbiedt, hebben geschonden. In 2002 heeft de staat Californië geschikt in de rechtszaak door akkoord te gaan om het medische systeem in de gevangenissen te veranderen.

Deze rechtszaak heeft ten gevolge gehad dat er in iedere provincie een ‘federal Receiver’ is aangewezen die moet toezien op het medische hervormingsproces binnen het gevangeniswezen. De taak van deze federal Receivers is om de mate van medische zorg in de gevangenissen in Californië naar een standaard terug te brengen die geen schending meer opleveren van het achtste amendement van de U.S. Constitution. In de afgelopen jaren is de medische zorg verbeterd, maar de doelstellingen zijn nog niet in iedere gevangenis bereikt.

5.6 Contact met de buitenwereld
Er zijn mogelijkheden om gedetineerden te bezoeken in de gevangenissen van Californië.

Op officiële bezoekdagen kan er bezoek van familieleden ontvangen worden. Deze officiële bezoekdagen zijn per gevangenis verschillend.

Door het California Department of Corrections and Rehabilitation (Reclassering van Californië) zijn er mogelijkheden gecreëerd om door middel van een bepaald programma via hun website (zie: http://www.cdcr.ca.gov ) een aanvraag tot een gedetineerdenbezoek te doen.

Daarnaast wordt er op de website van de California Department of Corrections and Rehabilitation uitgebreid informatie gegeven over het opsturen van pakketten en geld.

5.7 Corruptie
Er zijn niet of nauwelijks officiële documenten voorhanden met betrekking tot de corruptie in de gevangenissen in de Verenigde Staten van Amerika. Hetzelfde geldt voor Californië. De mensen en de autoriteiten in de Verenigde Staten zijn veelal van mening dat corruptie een teken van onderontwikkeling van een land is en dat dit soort praktijken niet voorkomen in de Verenigde Staten.

Dat veel gevangenissen corrupt zijn is onofficieel toch een bekend feit. De Amerikaanse media is echter zeer goed in het verhullen van deze wanpraktijken.

Zo blijkt het gevangenispersoneel in de Verenigde Staten corrupt te zijn. Zolang een gedetineerde geld tot zijn beschikking heeft, is veel mogelijk. Er gaat veel geld om in de verhandeling van alcohol en drugs.

Eén van de oorzaken van de corruptie van het gevangenispersoneel is dat het salaris dat zij ontvangen (en waarvan zij hun gezin moeten onderhouden) vaak heel laag is. Het gevangenispersoneel vult dit salaris aan door het ontvangen van geld van gedetineerden.

Referenties:

http://www.calrealignment.org/

California Department of Corrections and Rehabilitations: http://www.cdcr.ca.gov/realignment/

California Department of Corrections and Rehabilitations: http://www.cdcr.ca.gov/VISITORS/

Pretrial detention & community supervision, best practices and resources for California counties.

Partnership for community excellence, supporting counties in implementing the 2011 public safety realignment, September 2012, www.cafwd.org/pce .

California’s criminal justice realignment http://www.courts.ca.gov/partners/realignment.htm .

Amnesty International, www.amnesty.org.


Conclusie

Helaas is het zo dat er in de Verenigde Staten van Amerika nog steeds discrepanties bestaan tussen wat er voorgeschreven wordt door internationale wetgeving, de Grondwet, de strafwetgeving en wat er in de praktijk gebeurt. Voornamelijk het detentiecentrum op Guantánamo Bay krijgt veel aandacht. Gedetineerden worden daar nog altijd blootgesteld aan marteling.

Uit rapportages van de UN blijkt dat Californië een van de slechtste detentieomstandigheden heeft van alle staten binnen Amerika. Geconcludeerd kan worden dat mensenrechtenschendingen nog steeds aan de orde van de dag zijn.

De gevangenisomstandigheden in de Verenigde Staten van Amerika zijn uitermate zwaar en hard. De straffen zijn hoog en de autoriteiten kennen geen genade. PrisonLAW wil iedereen waarschuwen om met het strafrechtsysteem binnen Amerika in aanmerking te komen.

1 In 2002 hebben de Verenigde Staten van Amerika wel twee additionele protocollen bij het Verdrag voor de Rechten van het Kind geratificeerd. Een protocol heeft betrekking op de betrokkenheid van kinderen bij gewapende conflicten (kindsoldaten) en de ander op de verkoop van kinderen, kinderprostitutie en kinderpornografie. Daarnaast heeft The US Supreme Court de doodstraf ongrondwettig verklaard voor kinderen jonger dan 18 jaar oud.

2 De begrippen ‘state prison’ en ‘county jail’ worden uiteengezet in hoofdstuk 5

3 Supra n 2.

 


Nuttige websites